Tohum Ve Söz


İLMİN BAŞI GÜZEL DİNLEMEKTİR




İlmin başı güzel dinlemedir.
Sonra anlama, sonra hıfzetme, sonra
onunla amel etme ve sonra da onu yayma gelir.
Hikmetli söz söyleyenlerden bir zat
şu darb-ı meseli aktarır bize:
Tohum eken, tohumunu getirir
ve ondan bir avuç alıp saçar.
O tohumun bir kısmı yol üstüne düşer,
onu hemen kuşlar kapışırlar.
Bir kısmı, üzerinde çok az toprak bulunan bir
kayanın üstüne denk gelir.
Birazcık nemlenir, kök salar.
Kökler sert kayaya varıp geçecek yer
bulamayınca kuruyuverir.
Bir kısmı, güzel fakat dikenli bir toprağa
düşer bitip boy verince dikenler etrafını
sarar ve boğarlar, işe yaramaz hale gelir.
Bir kısmı da ne yol, ne kaya,
ne de dikenli olan bir toprağa isabet eder.
Boy atar ve yararlı hale gelir.
Bu misâlde tohum eken, hikmetli söz söyleyene;
tohum, hikmetli, doğru söze;
yola düşen tohum, dinlemek istemediği halde
dinleyen ve neticede de şeytanın kalbine
attığı düşüncelerle dinlediğini unutana;
kayalığa düşen tohum güzelce dinleyen fakat
onu uygulayacak gayreti taşımayan bir
kalbe havale eden ve anladığını ifsad edene,
dikenli toprağa düşen tohum,
söze kulak verip onu uygulamaya niyetli,
fakat kötü duygu ve isteklerin itirazı
karşısında boğulan ve dinlediklerini ifşa edip
niyetlendiği şeyi yerine getirmeyene;
ne yola ne kayalığa ne de dikenli toprağa düşmeyip,
güzel bir toprağa düşen tohum ise,
sözü dinleyip onu uygulamaya niyet eden,
anlayan, yeri gelince uygulamak için sabırlı olup,
kötü duygulardan uzaklaşan adama benzetilmiştir.


Alıntı
 
Üst