Yangından Korunma Haftası İle İlgili Şiirler

'En Güzel Şiirler' forumunda HazaN tarafından 11 Ocak 2011 tarihinde açılan konu


  1. yangından korunma şiirleri


    YANGIN

    Ateşle oynamışlar,
    İki kardeş bir ara.
    Odalarını sarmış,
    Dumanlar kara kara.

    İtfaiye gelmiş de,
    Söndürmüş bu yangını.
    Tutuşan yuvaları
    Olmadan kül yığını.

    Bütün oyuncakları,
    Birer birer yanmışlar.
    Yavrucaklar korkudan,
    Düşünüp hastalanmışlar.

    Doktor ikisine de,
    Yetiştirmiş ilacı.
    Yangınlar ölüm gibi.
    Pek acıdır, pek acı.

    Tevfik ÖZBEN

    Orman Yangını

    İkimizin de ateşe ihtiyacı vardı
    Evlerimizden uzakta geçirdiğimiz
    Kamp günlerinde.
    Üşüdüğümüz anlarda ısınmak,
    Karanlıktan kurtulmak,
    Acıkınca yemeklerimizi ısıtmak için..
    İkimizin de ateşe ihtiyacı vardı...
    Sen yakmasan belki ben yakacaktım..
    Sen yaktın diye ben odun atmasa mıydım?
    Amaç ateş yakmaktı sadece
    İhtiyaca binaen...
    Amacımız Beyoğlu sokaklarındaki gibi
    Tarihi evleri kundaklayıp
    Yerine beton binalar dikmek değildi ki?
    Sadece ateşe ihtiyacımız vardı..
    Sadece rüzgarın çıkacağını kestiremedik
    Rüzgarın çıkıp alevleri dağıtacağını,
    Masum bir ateşi yangına çevireceğini,
    Etrafa korku saçacağını kestiremedik.
    Bilemedik her tarafa uzanıp, her şeyi yakacağını
    Bilemedik ormana sıçrayıp önünün alınamayacağını.
    Bir şeyler yapmalıyız, söndürmeliyiz bu yangını
    Engellemeliyiz memleket faciasına dönüşmeden...
    Yanacak olan sadece sen ve ben değiliz
    Kuru ağaçlar da yanacak, yaşlar da...
    Yıllanmışlar da yanacak, yeni filizlenenler de.
    Geçmiş yanacak, bugün yanacak,
    Daha da kötüsü yarınlarımız yanacak.


    YANGIN

    Korkuludur ateş aman
    Sıçratmayın hiç bir zaman,
    Gözler bile görmez olur
    Kaplayınca kara duman

    Dikkatsizlik bunun başı
    Bırakmıyor dağı taşı
    Önlemezsem yakar geçer
    Hem kuruyu hem de yaşı.

    Kurtulmanın çıkar yolu
    Kovalarım suyla dolu
    İtfaiye çabuk gelir
    İşletirsem telefonu.

    A. AYAYDIN


    Yangın

    Telefon yokken kentlerde,
    Yangın çıkınca bir yerde,
    Dumanı, ilk gören adam
    Seçerek yüksek bir dam:
    "Yangın vaar!" diye inlerdi
    O, ne korkulu günlerdi
    Çoluk, çocuk, hoca, hacı,
    Bir o kadar tulumbacı,
    Takır takım koşarak,
    Yangın yerine giderdi
    Çoğu kez onlar gelmeden,
    Yangın evi kül ederdi
    İtfaiye kuruldu da
    Yangın derdi sona erdi

    Mehmet Necati ÖNGAY​