Tıkanıp Kaldığında Hayat

'Masallar ve Hikayeler' forumunda Oylesine tarafından 24 Temmuz 2008 tarihinde açılan konu


  1. [​IMG]


    Bir yerlerde tıkanıp kaldığında hayat, soluk almak güçleştiğinde,

    Yüreğin susup, mantığın sürüklemeye başladığında ayaklarını,

    Dağlara dönmeli yüzünü insan.

    Yeni patikalar, yeni yollar seçmeli, yüreğini ferahlatacak;

    Yeni insanlarla 'tanışmalı, yeni keşifler yapacak....

    Hep isteyip de, bir gün yaparım diye ertelediği ne varsa, Gerçekleştirmeyi denemeli!

    Her geçen gece, ölüme bir gün daha yaklaştığını; zamanın bir nehir,

    Kendisinin bir sal olup da, O dursa da yolculuğun devam ettiğini anlamalı.

    Baş döndürücü bir hızla geçiyorsa birbirinin aynı günler,

    Her akşam aynı can sıkıntısıyla eve giriliyorsa,

    Değiştirmeye çalışmalı bir şeyleri;

    Küçük şeylerle başlamalı belki; örneğin, bir kaç durak önce inip

    Servisten, otobüsten; yürümeli eve kadar, yüreğine takmalı güneş gözlüklerini;

    Gördüğünü hissedebilmeli!

    Sağlığını kaybedip, ölümle yüz yüze gelmeden önce,

    Değerli olabilmeli hayat!

    İlla büyük acılar çekmemeli, küçük mutlulukları fark etmek için!

    Başkasının yerine koyabilmeli kendini;

    Ağlayan birine "gül", inleyen birine "sus" dememeli!

    Ağlayana omuz, inleyene çare olabilmeli!

    Şu adaletsiz, merhametsiz dünyaya ayak uydurmamalı; Sevgisiz, soysuz kalarak!

    Dikeni yüzünden hesap sormak yerine gülden,

    Derin bir soluk alıp, hapsetmeli kokusunu içine...

    Güneşin doğuşunu seyretmeli arada bir, seher yeli okşamalı saçlarını...

    Karda, yağmurda; sevincine, coşkusuna; fırtınada boranda; Öfkesine,

    isyanına ortak olabilmeli doğanın!

    Bir çocuğun ilk adımlarında umudu; bir gencin düşlerinde geleceği;

    Bir yaşlının hatıralarında geçmişi görebilmeli! Çalışmadan başarmayı,

    sevmeden sevilmeyi, mutlu etmeden mutlu Olmayı beklememeli!

    Ama küçük, ama büyük; her hayal kırıklığı, her acı; Bir fırsat yaşamdan

    yeni bir şeyler öğrenebilmek için; kaçırmamalı!

    Çünkü; hiç düşmemişsen, el vermezsin kimseye kalkması için, hiç Çaresiz

    kalmamışsan, dermanı olamazsın dertlerin; ağlamayı bilmiyorsan,

    Neşesizdir kahkahaların;

    Merhaba dememişsen, anlamsızdır elvedaların...

    Ne, herkesi düşünmekten kendini, ne; kendini düşünmekten herkesi unutmamalı!

    Bilmeli; çok kısa olduğunu hayatın; hep vermek ya da hep almak için...

    Sadece, anlatacak bir şeyleri olduğunda değil,

    Söyleyecek bir şey bulamadığında da dinleyebilmeli!

    Aklı ve kalbiyle katılabilmeli sohbetlere...

    Hafızası olmalı insanın; hiç değilse, aynı hataları, aynı bahanelerle

    tekrarlamaması için!

    Soruları olmalı, yanıtları bulmak için bir ömür harcayacak! Dostları olmalı,

    ruhunun ve zihninin sınırlarını zorlayacak!

    Herkese yetecek kadar büyük olmalı sevgisi;

    Ama, kapasitesi sınırlı olmalı yüreğinin ki, hakkını verebilsin sevdiklerinin;

    Zaman bulabilsin; Bir teşekkür, bir elveda için...

    Yaşam dedikleri bir sınavsa eğer; Asla vazgeçmemeli sevmek ve öğrenmekten;

    Ama, herkesi sevemeyeceğini de her şeyi bilemeyeceğini de fark edebilmeli insan!

    Tıpkı, her şeye sahip olamayacağı gibi...

    Zamanın ninnisiyle, uykuda geçirmemeli hayatı...!


    Alıntı

    [​IMG]
     



  2. :foylesıne emegıne yuregıne saglık bravo tekkelımeyle mukemmeldı118::f118::f118::f118::f118::f118::f118::f118:
     



  3. Ağlayan birine "gül", inleyen birine "sus" dememeli!

    Ağlayana omuz, inleyene çare olabilmeli!

    Şu adaletsiz, merhametsiz dünyaya ayak uydurmamalı;


    Cok anlamli paylasim tesekürler Öylesine