Sen, en çok aşina bana...

'En Güzel Şiirler' forumunda ..aLone.. tarafından 18 Mart 2010 tarihinde açılan konu



  1. Eteğimden kırmızı karanfiller döküldüğünden bu yana
    Gözlerimden vapurlar kalkıyor
    İçimdeki maviyi yara yara
    Yağmur vurgunu mevsimlerden kalma! /

    Tanı beni,
    Zarfımın pullu köşesine astığım hayallerimden,
    Bulutların yukarısına çıkan merdivenin ilk basamağından,
    Haritamın üzerine çizilmiş denizlerden,
    Bin beyitli bir şiirin son dizesine gizlenmiş sözcüklerden,
    Ve aşka dair ipucu veren her şeyden,
    Tanı beni!

    Sen, veçhesiz acılardan gözlerime damlarken
    Ben, şiirimin bittiği yerde ellerimi çoktan kaybettim.
    Demiştin ya,

    Aç kollarını da rüzgâr sarsın sevgimle ruhunu



    Sırf rüzgâra dokunmak için adımladım sokaklarını
    Sırf kollarımı iki yana açmak için durdum bir tepenin ucunda.
    Söz dizdim saçlarına eklenen iğfal edilmez isyanın türküsüne
    Sen, bir nevi ağıt de buna,
    Bir nevi mevt!
    Kaçış söylevleri dilimin altında
    Karanfile değdiğince yanıyor ellerim

    Gözlerinin alacası dağ yeşili / iki dağ yeşili gözlerin
    Yokluğun dibe vurdu, aşkın yükseltti beni
    Tökezlenmiş acılarımın diliyle
    Kirpiğimden düşen kelimelerin bedelini sırtlandı gece
    Sen öyle sere serpe, öyle uçsuz bucaksız bir alevdin ki
    Meydanlara muttasıl öfkemi partizan pankartlara astılar

    Sana hiçbir ismi yakıştıramıyorum / üç harf müstesna /
    Sen öyle yakışıyorsun ki aşk a!
    Hiçbir şey ötelere âyinem değil sen kadar


    Sen, en çok âşina bana!

    Karanfil çizdim avucuma
    Al al seni resmettim
    Az yazdım, çok ağladım
    Derdime senden başka derman bulamadım
    Aman yandım!
    Yâr ben seni ta-nı-dım!!

    /karanfiller yanarken/


    Şair : Mesira Meriç
     



  2. Cevap: Sen, en çok aşina bana...

    Yâr ben seni ta-nı-dım!!

    bir insanı tanımak çok zordur tanıdığın vakit sen o'sundur ! güzeldi emeğine sağlık...
     



  3. Cevap: Sen, en çok aşina bana...

    beğenmene sevindim yorumun için tşkLer ..