Sana bir elveda bile diyemedim anne...

'Masallar ve Hikayeler' forumunda ANANE tarafından 12 Kasım 2009 tarihinde açılan konu



  1. Sana bir elveda bile diyemedim. Bir gece ansızın korkunç bir deprem ayırdı bizi annem. Oysa sen ne ümitlerle göndermiştin beni bu okula. Büyüyünce okumuş, kocaman bir adam olacaktım. Ne umutların vardı kim bilir...

    Şimdi ben çok karanlıktayım annem. Sesini duyamıyor, seni göremiyorum. Okula gittiğim ilk gün geliyor aklıma. Nasıl de eteğine yapışmıştım. Seni bırakmak hiç istemiyordum. Seni bir daha görememekten korkarak ağlıyordum.. Kollarına bir kez daha sıkıca sarılmak için çeşitli bahaneler uydurarak beni sıkıca saran kollarını hiç gevşetmemeni istiyordum.

    Sen beni okula emanet ettin. Ama o okulu yapan adamların bizi ayıracağını nereden bilebilirdin ki? Daha fazla para kazanmak uğruna, böylesine cani ruhlu adamların bizim okul malzemelerinden çalıp zengin olacaklarını hiç düşünebilir miydin? Ya da tüm bunlara göz yuman bu otorite yüzünden daha kaç kişinin evlerinin üstüne yıkılacağını? Sana bir elveda bile diyemedim annem. 11 mayısta anneler gününü kutlayacak, o pamuk ellerinden öpüp, sana topladığım kır çiçekleriyle koşacaktım. Şimdi ise sen bana geleceksin elinde çiçek ve gözyaşıyla. Hiç doyamadığım o sıcaklığın son kez saracak beni, sana elveda diyeceğim.

    Ben burada olamasam bile senin yapman gerekenler henüz yeni başlayacak. Beni okutmak için gönderdiğin okulun çürük kolonlarının hesabını soracaksın. Yılmayacak savaşacaksın. Ama çok cesaretli ve sabırlı olmalısın. Depremin değil, bizi bizden koparanın bu inşaatı yapanlar olduğunu tüm dünyaya haykırmalısın. Haykırmalısın ki herkes duysun. Utanmalılar kendilerinden, insan olduklarından bu kadar cana kıydıklarından. Mücadeleni sürdür annecim. Ben her zaman senin yanı başında bir nefes, bir umut olacağım...

    Keşke seni ne çok sevdiğimi sana daha önce de söyleyebilseydim. Kısacık hayatıma kattıkların için sana teşekkür etme fırsatını bile vermediler bana. Sana şimdi kuru kuru bir hoşça kal diyorum bu satırlarda. Beni unutma anne...
     



  2. Cevap: Sana bir elveda bile diyemedim anne...

    :( :(
    Bu hırsızlar yüzünden kaç ocak söndü, kaç aile perişan kaldı. Kendi ceplerini doldurmak adına yapılan bu çürük binalara bakıp birde övündüler biz yaptık bunları diye. Konyada yaşanan Zümrüt apartmanı faciası geldi okurken aklıma bir akşam büyük bir gürültüyle 97 kişiye mezar olan, dışardan baktığında özendiğin o binanın kim bilebilirdiki bir bayram akşamı o kadar kişiyi yutacağı. Allah korkusu olmayan, insan hayatıyla oynayan insanlara ibret olur mu bilinmez bu olaylar ama hikaye çok can yakıcıydı. Teşekkürler Annecim Seni Seviyorum...