Rönesansın Felsefeye ve Sanata Getirdiği Yenilikler Nelerdir

'Genel Türk Tarihi' forumunda Violet tarafından 20 Mart 2011 tarihinde açılan konu


  1. Rönesansın Felsefeye ve Sanata Getirdiği Yenilikler Nelerdir,
    Rönesansın Felsefeye ve Sanata Getirdiği Yenilikler,

    Rönesans felsefesi, 14 yüzyıl sonlarından başlayıp 16 yüzyıl ortalarına kadar geçen dönemde, özellikle de 15 yüzyılda ortaya çıkan çok yönlü felsefi gelişmeleri adlandırır Rönesans felsefesi, genel olarak felsefe tarihinde bir geçiş dönemi felsefesi olarak kabul edilir Bilimde ve düşünce alanında yeni gelişmeler meydana gelmeye başlamış, ortaya çıkan yeni perspektifler ve bilgiler rönesans felsefesini, ortaçağ düşüncesiyle yeni çağ düşüncesi arasında köprü rolünü oynamaya yöneltmiştir
    Tanım ve genel çerçeve
    Rönesans anlam olarak yeniden doğuş anlamına gelmektedir Avrupa'da gerçekleşmiş olan bir olaydır, ancak özellikle Batı Roma'nın sürdürücüsü olan Latin bölümünün, bu gelişmeleri sağladığı söylenebilir, yoksa Doğu Roma'nın rönesansın gelişiminde doğrudan bir etkisi ya da rolü olmamıştır Batı kültürü ve Batı felsefesi bu dönemde bir anlamda yeniden doğmuştur
    İlkçağda ve ortaçağdaki düşüncelerin bir tekrar incelenmesi ya da tekrar değerlendirilmesi değil, çok daha kapsamlı bir anlamda o zamana kadar tartışılagelen konuların tamamen yeni bir biçimde ortaya konulmaları, önceki çağlardan çok farklı bir insan tipinin ortaya çıkması ve düşünceler geliştirmesi sözkonusudur Rönesans felsefesi aynı zamanda bir geçiş dönemi felsefesi olduğu için önceki çağlar ile daha sonra iyice belirginleşecek olan yeniçağ düşüncesi arasında bir köprü işlevi de görmüştür; böylece önceki tartışmalar yeni formlar ve içeriklerle yeni gelişmelere aktarılmıştır Rönesans coşkulu, parçalı ve yaratıcı yeniliklerle dolu bir dönemdir
    Tarihsel olarak rönesansın başlangıcını kesin bir şekilde belirlemek güçtür; bu noktada bir çok saptamalar vardır Genel olarak bunun için 1517'deki reformasyon'nun başlamasına işaret edilmektedir Rönesansa etki eden gelişmelerin 14 yüzyılın sonlarından itibaren görmek mümkündür Bu dönem kilisenin gücünü hem ekonomik hem de düşünsel anlamda kaybetmeye başladığı bir dönemdir Ekonomik, sosyal ve kültürel gelişmeler belirli bir şekilde felsefi gelişmeleri etkilemiş ve bu dönemde yeni sıçramalar göstermiştir
    Dinsel otoritenin zayıflamasına paralel olarak rönesansta felsefe, kendini bağımsızlaştırmaya başlamıştır; bunu da deneyi ve aklı öne çıkararak yapmaya çalışmıştır Böylece ortaçağdaki kapalı düşünce biçimi açılmaya ve parçalı bir görünümle çoğullaşmaya başlamıştır Felsefe din adamlarının etkisinden çıkıp farklı konumlara sahip yazarlar ve düşünürlerin ilgi alanında yer almaya başlamıştır Kurulan üniversiteler bu bakımdan önemli bir rol oynamıştır Rönesans felsefesi buna bağlı olarak farklı düşüncelerin, felsefe sorularını farklı yollardan değerlendiren felsefe eğilimlerinin varolmasını sağlamıştır Bu yönelimlerin ortak bir paydası varsa, o da skolastik felsefeye karşı koymak olarak belirtilebilinir
    Skolastik felsefe inanç ile bilgi ya da din ile felsefe arasındaki ilişkinin belirlenmesi konularında açık olmayan bir yol izlemiş, ve bunları birbirlerine indirgemeye yönelmiştir Orta Çağın sonlarına doğru bu yaklaşım iyice cözülmeye başlamış ve din-felsefe ilişkisi birbirinden uzaklaşmaya yönelmiştir Felsefe giderek bağımsızlaşacak ve rönesansta kendi başına bir güç kazanacaktır Özellikle bu kopuşta nominalizmin etkisini belirtmek gerekir Doğrunun çift nitelikliliği, bilgi bakımından doğru olmayan bir şeyin inanç bakımından doğru olabileceği düşüncesi bu dönemde temelendirilmiştir Böylece inanç ile bilginin sınırları kesin olarak birbirinden ayrıştırılmış olunmaktadır Skolastiğin son dönemleri bu anlamda rönesans felsefesinin oluşmasının ipuçlarını verir
    Bu özerkleşme süreçlerinin bir parçası olarak birey öne çıkmış, felesefe de insan düşüncesinde sorun olan her şeyin irdelendiği bir disiplin olarak yeniden ele alınmaya başlanmıştır Parçalı, renkli, monolitik olmayan rönesans düşüncesi böylece ortaya çıkmıştır
    Reformasyon
    Rönesans felsefesi, felsefe dünyasındaki gelişmelerin yanı sıra yeni bir din, devlet, hukuk ve toplum düşüncesi de getirmiştir Bu yeni gelişmeler özellile din alanında olmak üzere bir reformasyon hareketi olarak meydana gelmiştir Reformasyon bir din hareketi olarak doğmuştur, Martin Luther'in başlattığı süreç Protestanlığı yaratcak ve 30 yıl savaşları olarak bilinen olayları meydana getirecektir Reformasyon da özellikle Alman mistisizminin belirleyici bir rolü de vardır Reformasyon, bu anlamda ortaçağda katolik klilisesine karşı gelişen tepkinin bir sonucudur, kaynağı mistisizm olan bir hareketle yükselmiş ancak buna bağlı kalmayarak giderek mistisizmden uzaklaşmış, yeni bir din görüşü altında sistemleştilmiş ve kurumlaşmıştır Reformasyon bu anlamda daha geniş sonuçlar doğuracak olan din de yenilenme hareketidir
    Hümanizm
    Hümanizm, rönesans felsefesinin gündeme getiridiği en önemli sorunun insan sorunu olmasına bağlı olarak gündeme giren bir yönelimdir İnsanı temel alan ve onun ne olduğunu, bu dünyadaki yerinin ve anlamının ne olduğunu gündeme getiren eğilim bu anlamda hümanizmdir Bir başka anlamda da hümanizm, antikçağ felsefesinin kaynaklarına ve anlaşılmasına yöneliş ve onların yeniden bir değerlendirilmesi girişimi olarak ortaya çıkmıştır Ancak hümanizm esas ve yaygın anlamda, yeni meydana gelen modern insanın yeni dünya görüşü ve yaşam anlayışı olarak anlam kazanmıştır Rönesans özellikle İtalya'da meydana gelen güçlü bir akım olmuştur; aynı şekilde hümanizm de ilk olarak ortaya çıkar Hümanizm bu anlamda bir gerçek insanFrancesca Petrarca hümanist düşüncenin ilk atalarındandır Bireyselliği ve hümanizmi ile en önemli isimlerden biri ise Michel de Montaigne'dir Ayrıca hümanist düşüncenin ünlü ve kurucu isimlerinden biri olarak Erasmus'u da anmak gerekir arayışıdır ya da insanı gerçek olarak temellendirme arayışı Bireysellik bu akımda önemli bir öğedir Şair
    Restorasyon dönemi felsefi akımlar

    Platonizm

    Aristotalizm

    Atomizm

    Kuşkuculuk

    Rönesans düşünürleri

    Erasmus

    Nikolas Kopernikus

    Thomas More

    Francis Bacon

    Machiavelli

    Rönesans Sanatı

    15 ve 16 yüzyıllar arasında Avrupa’da bilim, sanat ve kültür alanında “yeniden doğuş” olarak tanımlanan Rönesans’ın damgasını vurduğu bir dönem oldu Ortaçağ sanat dünyası içinde tohumları atılan ve çeşitli etkenlerle büyüyen Rönesans sanatı birden ortaya çıkmamıştır Bu oluşuma toplumsal yapı içinde gelişen olay ve düşüncelerin etkisi olmuştur
    Bu dönemde özellikle İtalya’da hemen hemen her kent kendi sanat anlayışını ve üslubunu geliştirdi, kendi sanatçılarını yetiştirdi Önce İtalya’da, Floransa kentinde filizlenen Rönesans, zamanla öteki kentlerde ve ülkelerde de etkisini gösterdi
    Ortaçağ içinde Avrupa’da kilise ile aynı görüşte olmayan insanların olduğu saptanmaktadır Toplumda farklı din görüşüne sahip insanların olması dinin insan aklı terazisinde ölçülüp değerlendirildiğini gösterir Ayrıca bu fark gittikçe büyüyerek insanın kendi eleştirisine önem vermesiyle sonuçlanmıştır, insanın kendi eleştirisine önem vermesiyle Rönesans
    Rönesans döneminde mimaride “Ufku sistemli bazikal Gotik yapı, merkezli yapıya dönüştürülüyordu” Ortaçağın dikey Gotik biçimi yerine yatay biçimi, sonsuzluk yerine ölçü, çok parçalılık yerine sakin, dünyevi yapı tarzı ortaya çıkıyordu
    Floransa’yı yeni düşüncelerin ve gelişmelerin merkezi yapan mimar Filippo Brunelleschi ve heykelci Donetello’ydu Masaccio’nun yapıtlarıyla bu yeni gelişmeler kısa sürede resme de yansıdı Rönesans’ın resim sanatına en büyük katkılarından biri perspektif kurallarının saptanması ve bu sayede resimlerde derinlik duygusunun verilebilmesiydi
    Resimlerde matematikçilerden öğrendiği perspektif kurallarını uygulayan Masaccio, aynı zamanda ışıkla ilgili çalışmalar yaptı Tabloların da, ışık en yakın pencereden geliyor ve üzerine vurduğu tüm figürleri sarıyormuşçasına, doğal ve ferah bir atmosfer yaratmayı başardı Anatomi biliminden yararlanarak insan vücudunu gerçekçi bir biçimde çizdi

    [​IMG]