Özdemir Asaf Şiirleri

'En Güzel Şiirler' forumunda ZORBEY tarafından 19 Haziran 2011 tarihinde açılan konu



  1. Özdemir Asaf Şiirleri


    Aşk
    Sen kocaman çöllerde bir kalabalık gibisin,
    Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin.
    Bir ısıtır, bir üşütür, bir ağlatır bir güldürür;
    Sen hem bir hastalık hem de sağlık gibisin.


    Özdemir Asaf


    Lavinia

    Sana gitme demeyeceğim.
    Üşüyorsun ceketimi al.
    Günün en güzel saatleri bunlar.
    Yanımda kal.

    Sana gitme demeyeceğim.
    Gene de sen bilirsin.
    Yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim,
    İncinirsin.

    Sana gitme demeyeceğim,
    Ama gitme, Lavinia.
    Adını gizleyeceğim
    Sen de bilme, Lavinia.


    1957
    Özdemir Asaf

    Seni Saklayacağım

    Seni saklayacağım inan
    Yazdıklarımda, çizdiklerimde,
    Şarkılarımda, sözlerimde.

    Sen kalacaksın kimse bilmeyecek
    Ve kimseler görmeyecek seni,
    Yaşayacaksın gözlerimde.

    Sen göreceksin, duyacaksın
    Parıldayan bir sevi sıcaklığı,
    Uyuyacak, uyanacaksın.

    Bakacaksın, benzemiyor
    Gelen günler geçenlere,
    Dalacaksın.

    Bir seviyi anlamak
    Bir yaşam harcamaktır,
    Harcayacaksın.

    Seni yaşayacağım, anlatılmaz,
    Yaşayacağım gözlerimde;
    Gözlerimde saklayacağım.

    Bir gün, tam anlatmaya..
    Bakacaksın,
    Gözlerimi kapayacağım..
    Anlayacaksın.


    Özdemir Asaf

    AKIL GÖZÜ

    Seni bulmakdan önce aramak isterim.
    Seni sevmekten önce anlamak isterim.
    Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de,
    Sana hep hep yeniden başlamak isterim.


    Özdemir Asaf

    Ansızın

    Ben sensiz olanlara seni aratıyorum,
    Ben sensiz kalanlara seni yaratıyorum,
    Seni saklayacağım, seni yazıp-andıkça
    Kendimi çoğaltıyor, seni kuşatıyorum.

    Unutturmayacağım, seni yaşatacağım,
    Kendimi çoğalttıkça, seni kuşatacağım,
    Her zamanda, her yerde sen bende yaşadıkça...
    Sen evreninde sana seni aratacağım.


    Özdemir Asaf


    AN

    Gülüş bir yanaşım'dır bir öbür bir kişiye;
    Bir'den iki kişiyi döndürür bir kişiye..
    Anılarından kale yapıp sığınsa bile,
    Yetmez yalnız başına bir ömür bir kişiye.


    Özdemir Asaf

    2=1

    Kim o, deme boşuna...
    Benim, ben.
    Öyle bir ben ki gelen kapına;
    Başdan başa sen.


    Özdemir Asaf
     



  2. Cevap: Özdemir Asaf Şiirleri

    ADSIZ ŞİİRLER

    Ben size ne yaptım
    Çağrı mı, armağan mı, ceza mı
    Ne vardı böyle karşıma geçecek
    Ben ne yazılar ne çizgiler yitirdim hatırlamadım
    Ne var ki sizinki onlar gibi gitmeyecek

    Artık olan oldu
    Gitmeniz gitmeseniz bir
    Ben de düş kursam da kurmasam da
    Aklıma yüzünüz gelecektir

    Ben size ne yaptım,
    Ne kötülüğüm dokundu size
    İnanın - hoş niçin inanacaksınız-
    Sizi şu ana kadar tanımazdım
    İnanmak, bilmek yakışmaz size
    Karşıma çıkmayacaktınız.
    Karşımda bir resim gibi şimdi
    Kurmadığım düşlerin çizdiği, siz
    Hem gözüme hem düşünceme
    Çakılıp kaldınız
    Renklerinize ve biçimlerinize
    Düş dışı gerçeklerin çizdiği siz

    Beni benden çıkardınız
    Beni benden aldınız
    Göz görmeye-görmeye
    Bir uzağa bıraktınız
    Kendime dönmeye artık çok geç.


    Özdemir Asaf

    ESKİDEN

    Ne güzel insanlar vardı eskiden.
    Çocukluğumuzu kaplamışlardı.
    Bize masal anlatırlardı
    Cinlerden, perilerden.
    Büyük anneler, büyük babalar vardı.
    O zaman hepsi uzaktı ölümden.
    Hem sevdirir hem korkuturlardı.
    Acı hikâyeleri bile tatlı başlardı.
    Demek bunun için gittiler hikâyelerden.
    Ne güzel insanlar vardı eskiden.

    Ne güzel şarkılar vardı eskiden.
    Gençliğimizi donatırlardı.
    Hep iyi şeyler hatırlatırlardı
    Geçip gitmiş devirlerden.
    Sevgi ve ümid yaratırlardı.
    O zaman her şey uzaktı ölümden.
    Yanık şarkılar bile neşeli başlardı.
    İster istemez saadet taşardı
    Gamsız günlerimizden.
    Ne güzel zamanlar vardı eskiden.

    Ne güzel şarkılar vardı eskiden.
    Hayâl içinde yaşatırlardı.
    Güldürür ağlatırlardı
    Duymadan biz, düşünmeden.
    Her an bir asır kadardı.
    O zaman herkes uzaktı ölümden.
    Candan sevdiklerimiz vardı.
    Hepsi başka güzeldi, bizi tanımazlardı.
    Bütün yollarımız geçerdi gül bahçelerinden.
    Ne güzel zamanlar vardı eskiden.


    Özdemir Asaf

    ALBÜM

    Elimde üç tekerlekli kırmızı bir bisiklet,
    Bir nohut-oda Hacıbayram’da
    Denizsiz bir ada’nın kıyılarında
    Görünmez arkadaşlarım..
    Ne işim vardı bu rüya’da.

    Bir kere, bisiklet yeşil değildi,
    Başkentti, ada değildi.

    Karpuz iyi çıkmadı, beni yordu.
    Alemdağ ormanında kayboldum;
    Herkes beni arıyordu..
    Akşam oluyordu, korkuyordum.
    Ne işim vardı bu rüya’da.

    Alemdağ ormanı yandı, yok oldu;
    Benim kayboluşum da öylece kayboldu.

    Bir resimde toplanıldı bilmeden..
    Birer birer dağınıldı bilmeden..
    Beni buldu arayanlar sonunda..
    Ama onlar silindiler resimden..
    Ne işim vardı bu rüya’da.

    Orda orman olsa da gene kaybolsam diyorum.
    Ya da resmi yakıp ben onları bulsam diyorum.


    Özdemir Asaf

    ALTRO

    Şarkı söyleyormuşum
    Sokaklarda,
    Görmüşler.

    Yere yere bakıyormuşum
    Yürürken,
    Duymuşlar.

    Sonrasını kendileri uydurmuşlar.


    Özdemir Asaf




    ADINA

    Gece, denize yanaştım.
    O, sulardan geliyordu.
    Duydum.
    Ne iyi, dedim.

    Baktım,
    O, bir gemide geçiyordu.
    Bağırdım.
    Gel'siz, gitme'siz.

    Döndüm çakıllara sordum,
    Siz kimdensiniz.
    Dediler durandan,
    Bizi yakın edenden.

    Denizi sorguya çektim.
    Dedim,
    Görüyor musun yaşadığımı..
    Yetinemedim.

    Tuttum yakaladım kendimi
    Getirdim gözlerinize serdim.
    Durdum, size soruyorum..
    Yaşadığımı görüyor musunuz.

    Yaşadığımı
    Görüyor
    Musunuz.


    Özdemir Asaf

    Masal

    Düşünüyordum
    Olaylara insan,
    İnsanlara olay çıktı
    Masalımdan.

    Biri varmış, biri yokmuş derken
    Yollardan trenlerden,
    Sözü aldım getirdim
    Dağlardan tepelerden.

    Ben de biriktirdim
    Hiç'leri hep'e
    Bir dağ bozdum
    Yaptım binlerce tepe.

    Kurdum orada burada
    Ev-ev, köyler kentler,
    Dağıttım oda oda
    Dağıttım birer birer.

    Dağıldı tepelere
    Dağların önü ardı,
    Sevenlere sevilenlere
    Artık bir tepe vardı.

    Birinde sen, birinde ben
    Öbürlerinde onlar vardı.
    Aşklar başlayacakken
    Sonlar tepelerden başladı.

    Başladı ayrılıklar,
    Ayrı ayrıydı adları.
    Birer birer ayırdılar
    Evleri odaları.

    Bir zaman oralarda
    Seven özleyen kimdi.
    Evlerde odalarda
    Yaşanmayan bir şimdi.

    Bir daha düşünürsem masal
    Bozmayacağım dağları.
    Düşünmek iyi, düşünmek güzel.
    Ama önce iyi çizmeli yolları.

    Yakın yakın derine
    El-ele olsun yürümeleri
    Ayrılığın yerine
    Mutluluğun şiiri.