Öğretmenler Günü İle İlgili Tiyatro

'Önemli Gün ve Haftalar' forumunda Aysell tarafından 12 Kasım 2011 tarihinde açılan konu


  1. Öğretmenler Günü İle İlgili Tiyatrolar
    Öğretmenler Günü İle İlgili Tiyatro metni



    OYNAYANLAR: Öğretmen, Giray, Cemre, İlknur, Cem, İlkay



    DEKOR: Derslik. Atatürk Köşesi. Öğretmen masası. Üzerinde dünya küre. Sıralar. Duvarda harita. Yazı tahtası. Tebeşir. Silgi. Ödev kağıtları.



    BİRİNCİ BÖLÜM



    ( Derslik... Öğrenciler sıralarında otururlar.)

    ÖĞRETMEN (İçeri girer.) – Günaydın çocuklar!

    ÖĞRENCİLER ( Ayağa kalkar.) – Günaydın öğretmenim!

    ÖĞRETMEN – Oturun çocuklar.

    ( Öğrenciler otururlar.)

    ÖĞRETMEN – Çocuklar! Ödevleriniz hazır mı?

    ÖĞRENCİLER – Hazıır!

    GİRAY ( Parmak kaldırır.) – Öğretmenim, size bir şey sorabilir miyim?

    ÖĞRETMEN ( Ödev kağıtlarını toplarken) – Sor bakalım, Giray.

    GİRAY ( Kurnaz kurnaz) – Öğretmenim, insan yapmadığı şeyden ötürü ceza görür mü?

    ÖĞRETMEN – Görmez, oğlum.

    GİRAY ( Sevinçle el çırparak havalara zıplar.) – Yaşasın! Ben ödevimi yapmadan okula gelmiştim.

    ( Öğrenciler güler.)

    ÖĞRETMEN ( Gülümseyerek Giray’ın kulağına yapışır.) – Seni gidi, şeytan çekici seniii! Bu kurnazlığını ödevlerini yaparak göstersene...

    ÖĞRETMEN ( Masa başına gider, oturur. Ödevleri inceler. Masa üzerinde duran küreyi döndürerek) – Çocuklar! Karma ödev kağıdında, her birinizin birçok eksiğini gördüm. Fakat çoğunuz Dünya’nın uydusunun adını yazmamış. Neden? Bilmeniz gerekirdi?

    ( Bu sırada Cemre ayağa fırlar.)

    CEMRE – Ayy!

    ÖĞRETMEN – Aferin Cemre! Bildin, otur.

    ( Öğrenciler gülüşür.)

    ÖĞRETMEN – Çocuklar, neden gülüyorsunuz?

    CEM ( Ayağa kalkarak) – Öğretmenim! Bildiğinden söylemedi. İlknur, Cemre’ye çimdik attı. O da acıdan “Ay!”diye bağırdı.

    (Öğretmen de, öğrenciler de gülerler.)

    ÖĞRETMEN – Çocuklar! Çimdik şakası, Dünya’mızın uydusunun Ay olduğunu Cemre’ye söyletti. Artık kimse unutmaz. Öyle değil mi?

    ÖĞRENCİLER – Eveet! ( Gülerler)

    ÖĞRETMEN (Ödev kağıtlarından birini göstererek) – İlkay “gelmek fiilini” şimdiki zamana göre çekim yapmasını unutmuşsun. Kalk, çekimini yap.

    İLKAY ( Ayağa kalkar.) – Celeyrum, celeysun, celey...

    ( Öğrenciler güler.)

    GİRAY – ( Ayağa fırlar.) – Öyle mi söylenir babo?

    ÖĞRETMEN ( Gülümseyerek ) – Öyleyse, sen söyle.

    GİRAY - Gelirem, gelirsen, geliir..

    ( Öğrenciler güler.)

    İLKNUR – Öğretmenim, ben söyleyeyim mi?

    ÖĞRETMEN – Söyle kızım.

    İLKNUR – Geliyorum, geliyorsun, geliyor. Geliyoruz, geliyorsunuz, geliyorlar.

    (sınıf alkışlar.)

    ÖĞRETMEN – Aferin, İlknur! Çocuklar, iki arkadaşınız kendi yörelerinin şiveleri ile çekim yapmaya kalkınca komik oldular. Onlar da zamanla dillerini düzeltecek, güzel Türkçe’mizi düzgün söyleyeceklerdir. Öyle değil mi?

    ÖĞRENCİLER – Eveet!

    ÖĞRETMEN – Giray, ödevini yapmadan geldin. Şimdi tahta başına geç. Sözlü sınav olacaksın.

    GİRAY (Tahta başına geçer.) – Öğretmenim, bir daha ödevimi yapmadan okula gelmeyeceğim.

    ÖĞRETMEN – Peki, Giray, aferin! Söyle bakalım. Fırından beş tane ekmek aldın. Fırıncıya bir buçuk milyon lira verdin. Geri kaç lira alacaksın?

    GİRAY ( Düşünür gibi yapar.) – Hiiç!

    ÖĞRETMEN – Nasıl hiç?

    GİRAY – Öğretmenim, benim babam fırıncıdır. Biz ekmeğe para vermeyiz.

    ( Öğrenciler güler.)

    ÖĞRETMEN ( Gülümseyerek ) – Öyle olsun... Peki, şu soruyu yanıtla. Beş tane iki kaç eder.

    GİRAY ( Düşünür.)

    ÖĞRETMEN – Oğlum, siz her hafta çarşıya yumurta götürüp satmıyor musunuz?

    GİRAY – Satıyoruz, öğretmenim.

    ÖĞRETMEN – İyi düşün! Yumurtaları ikişer ikişer sepete beş sıra dizdiniz.

    GİRAY – Öğretmenim, biz yumurtaları sepete ikişer dizmiyoruz ki...

    ÖĞRETMEN – Ya, kaçar diziyorsunuz?

    GİRAY – Üçer üçer diziyoruz.

    ÖĞRETMEN – Öyle olsun! ... Yumurtaları sepete üçer üçer, beş sıra dizdiniz. Hepsi kaç yumurta eder? Çarp bakalım.

    GİRAY ( Kurnaz kurnaz) – Çarpamam öğretmenim.

    ÖĞRETMEN – Neden çarpamazmışsın?

    GİRAY – Çarparsam, yumurtalar kırılır da ondan...

    (Öğrenciler güler.)

    ÖĞRETMEN (Gülerek ) – Peki... Sekizin yarısı kaç eder.

    GİRAY - ( Kurnaz kurnaz) – Enine mi, boyuna mı öğretmenim? ( Tahtaya büyükçe sekiz çizer!) Sekizi enine bölersek... (Çizgiyle böler.) Üst üste iki sıfır eder. Boyuna bölersek... ( Sekizi çizgiyle boydan boya ayırır.) Yarısı üç olur.

    ( Öğretmen de, sınıfta kahkahayla güler.)

    ÖĞRETMEN – Bir soru daha! Bakalım, bunu nasıl yanıt vereceksin? On parmaktan on çıktı, kaç kalır?

    GİRAY – On parmaktan on çıktı, yine on kalır, öğretmenim!

    ÖĞRETMEN ( Şaşarak) – Nasıl, yani?

    GİRAY ( Koşarak oturduğu sıraya gider. Çantasından bir çift eldiven çıkarır. Parmaklarına geçirir. Sonra eldivenleri parmaklarından çıkararak.) – İşte böyle öğretmenim... On parmaktan on çıktı, yine on kalır...

    ( Öğrenciler güler.)

    ÖĞRETMEN ( Gülerek Giray’a yaklaşır. Tombul yanaklarından okşayarak) – Çocuklar, Arkadaşınız ne güzel buluşlar yaptı, değil mi?

    ÇOCUKLAR – Eveet, öğretmenim!

    ÖĞRETMEN – Giray, ilerde iyi bir mizah yazarı olur. Bu söyleyişimizi Okul Gazetesi’ne yazın. Öteki sınıflarda okuyup gülsünler.

    ( Öğrenciler, Giray’ı alkışlarlar.)

    ÖĞRETMEN – Çocuklar! Sosyal Bilgiler’den sözlü sınav yapacağım. Sınava gönüllü kim kalkacak?

    ( Hiçbir öğrenciden parmak kalkmaz.)

    ÖĞRETMEN – Öyleyse ben de not defterini açar, oradan kaldırırım. ( Sayfaları rast gele çevirir. Cem’in adını okur. Cem iki büklüm tahta başına geçer.)

    ÖĞRETMEN – Cem! Duvarda asılı duran haritanın yanına git. Mısır’ı soracağım. Dünyada Mısır’ın nesi meşhurdur?

    CEM ( Bir haritaya, bir sınıfa bakar.) – Şey... Öğretmenim! Mısır’ın nesi mi meşhurdur?

    ÖĞRETMEN – Evet, çocuğum! Mısır’ın nesi meşhurdur?

    CEM – Şey... Patlamışı öğretmenim!

    ÖĞRETMEN ( Şaşkın) – Patlamışı mı? Sen neler söylüyorsun?

    CEM ( Kurnaz kurnaz) - Evet, öğretmenim. Mısırın patlamışı meşhurdur. Dedem kış geceleri ocakbaşında mısır patlatır.

    Ateşte çıtır pıtır patlayan mısır mis gibi kokar. Pamuk gibi açar. Yemesi ne hoştur.

    ( Öğrenciler kahkahayla güler.)

    ÖĞRETMEN (Gülerek) – Bugün bizim sınıf, Rıfat Ilgaz’ın Hababam Sınıfı’na döndü. Sen de mi komiklik yapacaksın?

    ( Cem utanır, başını öne eğer.)

    ÖĞRETMEN – Mısır denilince, Nil nehri ile piramitler akla gelir. Biri Mısır’a hayat verir. Öbürü turist çeker.

    ÖĞRETNCİLER – Eveet!

    ÖĞRETMEN – Türkiye’nin böyle meşhur yerleri vardır. Örneğin Pamukkale, Bodrum.

    ÖĞRETNCİLER – Eveet!

    ÖĞRETMEN – Cem, Bodrum nerededir? Yararları nelerdir?

    CEM – Şey..: ( Yine kafadan atar.) Bodrum evlerimizin alt katındadır. Odun, kömür koymaya yarar.

    ( Öğrenciler güler.)

    CEMRE – Öğretmenim! Bodrum. Ege Denizi’nde yat limanıdır. Bol bol turist çeker.

    ÖĞRETMEN (Ciddileşir.) – Cem, Giray’a özenmeyi bırak. Alırsın zayıfı, ha! İyi düşün, doğru cevap ver.

    CEM – Peki, öğretmenim!

    ÖĞRETMEN – 1514 yılında yapılan savaşın adı nedir?

    CEM ( Sınıfta imdât ister gibi bakar. İlkay “ Çaldıran!” diye fısıldar. Fakat Cem heyecandan pek iyi anlayamaz.) – Çıldıran, öğretmenim!

    ( Öğrenciler kikir kikir gülüşür.)

    ÖĞRETMEN ( Kaşlarını çatar.) – Ne, çıldıran mı?

    CEM (Yaptığı yanlışı anlar. Fakat bozuntuya vermez.) – Evet, öğretmenim, çıldıran! Şah yenilince ordusunu kaybetti. Tahtını kaybetti. Hazinesini kaybetti. O nedenle üzüntüsünden çıldırmış olabilir. O savaşa çıldıran savaşı da denir...

    ( Öğretmen ve sınıf kahkahayla güler.)

    ÖĞRETMEN – Anlaşıldı, çocuklar! Bugün sınıfın neşesi yerinde... Madem öyle, benim de size komik sorulu bilmecelerim var. bilin bakalım; borcu olmayan ilçemizin adı nedir?

    ÖĞRENCİLER – Ödemiş! Ödemiş!

    ÖĞRETMEN- En yumuşak yöremiz neresidir?

    ÖĞRENCİLER – Pamukkale! Pamukkale!

    ÖĞRETMEN – Denizin ortasında ne vardır?

    ÖĞRENCİLER – Ada!

    ÖĞRETMEN – Bilemediniz! Sorunun yanıtı böyle olmayacak...

    ÖĞRENCİLER – Vapur!

    ÖĞRETMEN – Hayır! Hayır!

    İLKAY – Öğretmenim, sen söyle!

    ÖĞRETMEN – Olmaaz! Siz bulacaksınız. Değişik düşünün... Aslında bilmeceyle birlikte yanıtı da içinde... Denizin ortasında NE vardır.

    İLKAY – Öğretmenim, ben bildim! Deniz bir sözcük; ortasında “N” harfi vardır.

    ÖĞRETMEN – Aferin, İlkay!

    (Sınıf İlkay’ı alkışlar.)

    CEMRE – Öğretmenim! Bir bilmece daha sor.

    ÖĞRETMEN – Soracağım. Aklınızdan kolayca toplama, çıkarma, bölme yapabileceğiniz sayılar tutun. Ben de sayınızı bilip söyleyeceğim. Fakat nasıl bildiğimi kim bulacak?

    ÖĞRENCİLER – Sor! Sor!

    ÖĞRETMEN – Aklınızdan bir sayı tutun!

    ÖĞRENCİLER – Tuttuk, öğretmenim!

    ÖĞRETMEN – Tuttuğunuz sayı kadar arkadaşından alın!

    ÖĞRENCİLER – Aldık, öğretmenim!

    ÖĞRETMEN – Benden de 10 alınız!

    ÖĞRENCİLER – Aldık, öğretmenim!

    ÖĞRETMEN – Hepsini toplayın!

    ÖĞRENCİLER – Topladık, öğretmenim!

    ÖĞRETMEN – İkiye bölün!

    ÖĞRENCİLER – Böldük, öğretmenim!

    ÖĞRETMEN – Arkadaşınızdan aldığınız sayıyı geri verin!

    ÖĞRENCİLER – Verdik, öğretmenim!

    ÖĞRETMEN – Geriye 5 kalır. Bildim mi?

    ÖĞRENCİLER – A a a! Bildiniz, öğretmenim.

    ÖĞRETMEN – Peki, nasıl bildim?

    ÖĞRENCİLER – Nasıl bildiniz, öğretmenim?

    ( Zil çalar.)

    ÖĞRETMEN- Zil çaldı. Eve gidince anne ve babalarınızla birlikte düşünün! Siz bulun! İyi günler.

    ÖĞRENCİLER – Sağool, öğretmenim!
     



  2. Cevap: Öğretmenler Günü İle İlgili Tiyatro

    gerçekten çok güzel ve çok komik ben yazdım öğretmen gülmekten çatladı teşekkürler