Öğretmenler Günü İle İlgili Oratoryo

'Önemli Gün ve Haftalar' forumunda ZeuS tarafından 12 Kasım 2011 tarihinde açılan konu


  1. 24 kasım öğretmenler günü ile ilgili oratoryo
    öğretmenler günü oratoryo

    Öğretmenler Günü İçin Orotoryo Öğretmen Olmak İstiyorum

    MELEK A..Ben öğretmen olmak istiyorum.

    Ben,şairimin mısralarında dil,



    ...........Genç kızımın gergefinde nakış nakış gül,



    MURAT..Aşığımın sazında tel,

    Öpülesi bir el olmak istiyorum.



    KORO....BEN ÖĞRETMEN OLMAK İSTİYORUM...



    AYFER..Ben çaresizliğin filizlendiği yerde ümit,



    .........Korkunun mayalandığı yerde yürek,



    EMİNE H..Güçsüzlüğün güçlendiği yerde bilek olmak istiyorum.



    KORO...BEN ÖĞRETMEN OLMAK İSTİYORUM...



    ÜMRAN.Şu öksüz yavruya sımsıcak kucak,

    Şu yetim çocuğa yanan bir ocak.



    MELEK Y..Çorak topraklara yağan yağmur,

    Azgın sulara bende,



    ..........Mehmet?imin elinde çağlar açan kılıç,

    Doktorumun elinde derman saçan neşter.



    AYFER..Ben ana



    MURAT..Ben baba



    ............Ben Fatih



    ............Ben Mimar Sinan olmak istiyorum.



    KORO...BEN ÖĞRETMEN OLMAK İSTİYORUM.



    MUSTAFA K..Vatan evladına Türklüğü öğretmek için



    ...............İstiklal Marşı?nı gururla söyletmek için,



    ...........Milletimi?muassır medeniyet seviyesine? yükseltmek için.



    ÜMRAN...Ben zehirli mantarların,ayrık otlarının boy attığı

    ?.Verimsiz bir toprak değil.....



    HÜSEYİN...Ben,kırlarında elvan elvan çiçeklerin açtığı

    Pınarından susayanın içtiği

    Çiftçisinin başak başak kardeşliği biçtiği

    Bir vatan olmak istiyorum



    KORO....BEN ÖĞRETMEN OLMAK İSTİYORUM...



    İSMAİL..Ben ,Hakk?a yönelen alınlarda nur

    Vatan topraklarını çevreleyen sur



    ..........Mehmetçiğin göğsünde iman

    Gençliğimin damarında asil kan.



    ..........Ben zulme eğilmeyen baş

    Ben Türklük için ağlayan gözlerde yaş.



    MELEK A....Barışta güvercin,savaşta kartal olmak istiyorum.



    KORO...BEN ÖĞRETMEN OLMAK İSTİYORUM...



    MELEK Y...Ben öğretmen olmasam diyorum..

    O zaman kim öğretir güzel Türkçemi

    Henüz anne diyen dillere



    .........Kim öğretir insanlığı,duyguyu genç nesillere



    .........Kim öğretir büyüğünü saymayı

    Küçüğünü şefkat ile sevmeyi



    KORO... VATAN İÇİN ,MİLLET İÇİN GÖZ KIRPMADAN

    ÖLMEYİ



    ÖMER....Ben öğretmen olmalıyım diyorum



    KORO.....ÇÜNKÜ VATANIMI SEVERİM

    BİLİRİM VATAN İÇİN ÖLMESİNİ

    ALNIMDA ŞEREF TACIDIR

    TARİHİM,CUMHURİYETİM,TÜRKLÜĞÜM....



    HAMİ..Sen öğretmen olmalısın kardeşim..



    MUSTAFA A.Sen namussun,vicdansın,adaletsin..



    ..............Sen müsbet ilimsin kardeşim



    ..............Sen irfansın,inançsın geleceğimi aydınlatan...



    KORO.......SEN BURAM BURAM TÜTEN VATAN SEVGİSİ

    SEN BURCU BURCU KOKAN TÜRKLÜK DUYGUSUSUN

    SEN ÖĞRETMEN OLMALISIN KARDEŞİM

    SEN ÖĞRETMEN OLMALISIN......
     



  2. Cevap: Öğretmenler Günü İle İlgili Oratoryo

    24 Kasım Öğretmenler Günü İle İlgili Orotoryo

    24 KASIM ÖĞRETMEN OROTORYOSU


    Sarı gelin fon müziği(1dk)
    Konuşma başlar:
    () Trablusgarp ve Balkan Savaşları’nın hemen ardından Birinci Dünya Savaşı patlak verir. Bu savaşa biz de İttifak Devletlerinin yanında katılırız. Cepheler açılır. Özellikle Çanakkale‘de ordularımız bir tarih yazar. Çanakkale’nin geçilmezliğini bütün dünyaya gösterirler.
    “Çanakkale İçinde”(MÜZİK)
    ()Birinci Dünya Savaşı’nda Çanakkale’de geçit vermediğimiz yedi düvel, İttifak Devletleri arasında yer aldığımız için bizi de yenik sayar.30Ekim 1918 Mondros’ta Ateşkes imzalanır.
    İhsan Özgen’in müziği(Koca Arap Zeybeği)-[ışık hafif karartılacak]
    () “Kara kara bulutlar çöreklenmiş üstümüze,
    Kartal yuvalarına yarasalar tünemişti,
    Tutsak etmişti özgürlüğü sömürgeci dünya.

    TOPLU-EĞİLMEYEN BAŞLARI EĞECEKLERDİ.
    () Önce güneşi kör ettiler
    Sonra karanlık karargâh kurdu tepemize,
    Üşüştü akbabalar birer ikişer.

    TOPLU-GÜZEL YURDUMUZU İŞGAL ETTİLER.
    —Müzik devam edecek-[ışık açılır]

    () 13 Kasım 1918’de İstanbul işgal edilir. Böylece Anadolu kalın bir sis perdesinin içine doğru itilir. Bu kabullenilemez.
    —Müzik devam edecek
    () Daha dün boğduk Çanakkale’de teknolojiyi,
    Etle, tırnakla, çakaralmaz silahla.
    Yine onur savaşı veririz tüm vatan sathında,

    TOPLU-ÖLÜMÜ YEĞLERİZ SUSMAKTANSA.
    —Müzik devam edecek

    () 7 Aralık 1918’de Antakya Fransızlar tarafından;1919’un Ocak, Şubat, Mart aylarında Antep, Maraş, Urfa İngilizler tarafından işgal edilir.

    () Bu işgaller İnsanımızı kenetler, yurdun her köşesinde milis kuvvetleri oluşmaya başlar. İşgal edilen bölgelerde düşmana gereken direniş gösterilecektir.
    —Müzik:”Eklemedir Koca Konak…”

    () Biz biliriz özgürlüğün bedelini.
    Biz biliriz toprağın değerini.
    Dardaysa eğer vatan,
    Namlusuyuz söz konusuyla
    TOPLU-YENİDEN KASIRGALAR ESTİRİRİZ,
    YENİDEN TUFANLAR YARATIRIZ,
    VARSIN, BİRAZ DAHA AKSIN KANIMIZ
    —Müzik devam edecek-[konuşmaya hemen girilir]
    () 13 Nisan 1919’da Kars ve çevresi İngilizler tarafından işgal edilir. Düşman burada da direnişle karşılaşacaktır.

    () “Kınalı eller kağnı çekti,
    Mermiler aldı bebelerin yerini,
    Siper etti dedeler göğüslerini,
    —Müzik “İzmir’in Kavakları”

    () “Efeler diyarı burası,
    Kuva-yi Milliye pınarı.
    Bakmayın suskunluğumuza,
    Söz konusu bayrağımızsa
    Sığmayız yatağımıza.

    TOPLU- IRMAK OLUR, NEHİR OLUR,
    YÜKLERİMİZ DÜŞMANA.
    [Müzik devam edecek]

    () İzmir ve çevresinin ablukaya alınmasının hemen sonrasında Mustafa Kemal Samsun’a doğru yol alır. Artık kurtuluş hareketi gerçek anlamda bir boyut kazanacaktır.

    () “Karadeniz’de dalgalar azgın, hava puslu
    Samsun’a yol alan Bandırma vapuru mahsun.
    Umuda el açmış Anadolu,
    Beklemekte zinciri kıracak kılavuzu.”
    —Müzik: Sazlar eşliğinde;”Ankara’nın Taşına Bak…”

    [Biraz Beklenecek]
    () İşgaller karşısında bölgesel direnişler istenilen sonuçları vermez. Bu yüzden birlikte hareket etme gereği vatanın kurtulması için bir zorunluluktur. Mustafa Kemal, bu doğrultuda Çalışmalara yoğunluk verir. Amasya Genelgesi’nin ardından Erzurum ve Sivas Kongreleri yapılır sınırlar. Sınırlar konur.23 Nisan 1920’de T.B.M.M’si kurulur.
    [Müzik devam edecek]

    () “Yamandı havza yolları,
    Tek yürek atacaktı Amasya’da
    Erzurum’da şahlanacaktı Dadaş,
    Sivas’ta kurtuluşa bayrak açılacak,

    TOPLU-ANKARA’DA GÜNEŞ DOĞACAKTI.
    [Biraz beklenecek]
    —Müzik :”Sarı Zeybek”

    () İşte bu buhranlı dönemlerde insanımızdaki kurtuluş inancını güçlendirecek birilerine ihtiyaç duyulur. Bunlar öğretmenlerimizdir.

    Bilirim çocuklarım tutunacak tek dal benim
    Sınıfımın sayısınca bölük bölük yüreğim,
    Duyarım söylemeseler de
    Çare ararım geceler boyu

    Ben mustarip bir öğretmenim ama
    Kısa bir yol bilirim güneşe aya,
    Bir yol bilirim
    Hıçkırıktan kahkahaya,

    Yıllardan beridir
    Hamamda türkü söyler gibi
    En güzel derslerimi
    Geceleri veririm yatağımda
    Yumurcaklarım beni dinler uzağımda
    Hepsi kulak kesilmiş
    Sınıf alabildiğine geniş mi geniş…

    Geceler benim kara tahtamdır.
    Parmaklarım tebeşir,
    Ben bir zavallı öğretmenim ama
    Fecrimde devler güreşir.
    İki öğretmen
    Kısa bir yol bilirim güneşe
    Bir yol bilirim aya,
    Bir yol bilirim,
    Hıçkırıktan kahkahaya

    - Sen çocuğum… Niye hep camdan bakıyorsun?
    - Annem-babam hâlâ kavga ediyorlar mı diye öğretmenim.

    - Sen çocuğum… Niye hep gözlerini ovuşturuyorsun?
    - Gaz lambasından alıştım öğretmenim.

    - Sen çocuğum… Niye hep niye köşeye gizleniyorsun?
    - Kardeşim çok ağladı çalışamadım öğretmenim.

    - Sen çocuğum… Niye ellerini yıkamıyorsun?
    - Kovadaki su donmuştu kıramadım öğretmenim

    - Sen çocuğum… Niye hep kaşınıyorsun
    - Üzerimde öcüler geziniyor öğretmenim.

    - Sen çocuğum… Niye hep kulaklarını kapıyorsun?
    - Ablamın öksürük sesleri geliyor öğretmenim.

    Derdimizi dedik sana; dert edindin öğretmenim.
    Biliriz yüreğin acı acı burkulur.
    Çaresizlik bırakmaz yakanı.
    Aldırma yoksulluğa öğretmenim.

    Paran olmasın varsın cebinde
    Her gün biraz daha
    Karanlıklar deliniyor gitgide
    Güçlüsün,
    Yücesin,
    Mustafa kemallerce…
    Ve Atatürk gülümser öğretmenim,
    Sen sınıfa girince…

    (öğretmen) Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
    Ben köy öğretmeniyim, bir bahçıvanım,
    Ben bir bahçe suluyordum, gönlümden,
    Kimse bilmez, kimse anlamaz dilimden,
    Ne güller fışkırır çilelerimden,
    Kandır, hayattır, emektir benim güllerim,
    Korkmadım, korkmuyorum ölümden,
    Siz çiçek getirin yalnız, çiçek getirin.

    (öğretmen) Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
    En güzellerini saymadım çiçeklerin,
    Çocukları, öğrencileri istiyorum.
    Yalnız ve çileli hayatımın çiçeklerini,
    Köy okullarında açan, gizli ve sessiz,
    O bakımsız, ama kokusu eşsiz çiçek.
    Kimse bilmeyecek, seni beni kimse bilmeyecek,
    Seni beni yalnızlık örtecek, yalnızlık örtecek.

    (öğretmen) Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
    Okulun duvarı çöktü altında kaldım,
    Ama ben dünya üstündeyim, toprakta,
    Yaz kış bir şey söyleyen toprakta,
    Çile çektim, yalnız kaldım, ama yaşadım,
    Yurdumun çiçeklenmesi için daima yaşadım,
    Bilir bunu bahçeler, kayalar, köyler bilir.
    Şimdi sustum, örtün beni, yatırın buraya,
    Dünyanın bütün çiçeklerini getirin buraya.

    Kalın sesler korosu –

    Ver, ver hiç alma
    Böyledir kanunu bu mesleğin
    Gün olur seni aralar ama
    Kanadında olacaksın meleklerin
    Koro —

    Kentlerden köylere ışık taşıdınız bir başınıza.
    Açar yurdumun bütün çiçekleri elleriniz dokununca
    Sizinle uyandık sildik gözlerimizdeki karanlık kirleri
    Usun, bilincin yeşerttiği topraklarda savaştık
    Dağ deviren, gücünüzle aydınlandı içimiz
    Siz, doğruyu gerçeği öğrettikçe mutluyuz –
    Sizin tanrısal ışığınız azalmasın üstümüzden
    Dikenli, kıraç topraklarda nasıl yaşanır öğrendik

    Ezildiniz ama yücelttiniz.
    Toplumlar sizinle uyanır bütün zamanlar boyunca
    Sizinle yıkanır ilkel varlığımız
    Örümcekli yaban düşünceler sizinle ayıklanır
    Tutsaklık haklarını kıran sizin usunuz her çağ
    Sizsiz özgürlük düşünülemez
    Fışkırır gözlerinizden Mustafa Kemal’in ışığı

    Kalın sesler korosu –

    Ver ver hiç alma
    Böyledir kanunu bu mesleğin,
    Gün olur seni ararlar ama
    Kanadında olacaksın meleklerin.

    8.Solo –
    Kederinle sevincinle bizdendin
    Cümle sevilerin bizlere verdin
    Defterimde kitabımda
    Bayrak bayrak açıldı memleketim
    Bende sana versem derim
    Ama yok ki bir şeyim
    Benim her şeyim şu küçücük yüreğim
    Alır mısın öğretmenim
    Koro –
    YÜCE AYDINLIĞINDA TERTEMİZ ELLERİMİZ
    SANA YALVARIYORUZ TANRIM
    İnce sesler korosu –

    Işık verdiğin bu ufacık yüzleri kirletme
    Bu elleri hep böyle temiz tut
    Tebeşirle büyüyen aklığı koru
    Çocuklarımızı iyi rüyanla uyut…
    Bilirsin neden yaşadığımızı
    Türkümüz neden bu kadar güzel bilirsin
    —Bir demet papatya bir deste gül-
    Üzerlerine serp iyilik tohumlarını
    Varsın yavrularımız saadetten delirsin

    Koro –

    YÜCE AYDINLIĞINDA TERTEMİZ ELLERİMİZ
    SANA YALVARIYORUZ TANRIM

    (Arkadan:Ulusları kurtaranlar yalnız ve ancak öğretmenlerdir.Öğretmenlerden,e-ğitimcilerden yoksun bir ulus,henüz bir ulus adını alma yeteneğini kazanmamıştır.)

    Öğrenci (Koro):

    Biz Atatürk Gençleriyiz.

    Öğretmen:

    -Size gülümseyen
    Çocukların ruhunda ben varım.
    Uzandığınız çiçeklerde ellerim var.
    Edirne’den Van’a kadar bu topraklar
    Ben Ağrı Dağında rüzgar
    Toroslarda çoban kavalıyım
    Sarmış benliğimi vatanım.
    Damar damar .

    Öğretmen Korosu:

    Bir nesil yetiştiriyoruz.
    Bu cennet vatanda
    Ardahan’dan Edirne’ye kadar rahat uyu Atatürk’üm
    Bu nesil bizim ESERİMİZ.

    Arkadan bir öğrenci:

    Öğretmenler yeni nesil sizin eseriniz olacaktır.

    Öğrenci korosu :

    Senden öğrendik öğretmenim.

    1. ÇOCUK:

    Vatan için çalışıp
    Vatan için yaşamayı.

    2. ÇOCUK:

    Kutlu buyruğu Ata’nın
    Çağdaş uygarlığı aşmaya
    Senden öğrendik.

    Koro:

    Çağdaş uygarlığı aşacağız biz.
    Ata’nın ufkuna koşacağız biz.

    3. ÇOCUK:

    Ben Öğretmen olmk istiyorum Ben şairimin mısralarında dil,
    Genç kızımın gergefinde nakış nakış gül
    Aşığımın sazında tel,
    Öpülesi bir el olmak istiyorum.

    Koro:

    Biz Öğretmen olmak istiyoruz.

    4. ÇOCUK:

    Ben çaresizliğin 10. Çocuklendiği yerde ümit,
    Korkunun mayalandığı yerde yürek
    Güçsüzlüğün güçlendiği yerde bilek (olmak istiyorum)
    Koro : Biz öğretmen olmak istiyoruz.
    Öğretmen: Öğretmeniz,koşarız gece gündüz ışığa,
    Dilimizde açılır bilgi,sanat çiçeği
    Sevgi dolu içimiz bu Vatana,çocuğa
    Oya gibi işleriz aydınlık geleceği.

    Öğretmenler Korosu:

    Başöğretmen Atatürk, O, güneştir.Biz yıldız gösterdiği hedefe ışıl ışıl akarız.

    Öğretmen :

    Çağdaşlıkta en üstün yerimizi almaya
    Sözümüz var ilk günden,sözümüz var Ata’ya
    Yarıştayız son hızda ona layık olmaya

    Marş :

    Alnımızda bilgilerden bir çelenk,
    Nura doğru can atan Türk genciyiz.
    Yer yüzünde yoktur,olmaz Türk’e denk;
    Korku bilmez soyumuz.

    Şanlı yurdum,her bucağın şanla dolsun;
    Yurdum, seni yüceltmeye andlar olsun.

    5. ÇOCUK:

    Önce sevmeyi öğretmelisin bana
    Her güzel şeyin sevmekle başladığını
    bildiğin için

    Öğrenci

    Korosu:Karda, fırtınada
    Ayakta kalmayı öğret bana
    Yıkılmayı değil

    6. ÇOCUK::

    Okumayı öğret bana
    Anlamak,anlatabilmek için
    Acımayı öğret
    Yanımdaki mutsuzken, gülmenin
    anlamsız olduğunu öğret.

    Öğrenci Korosu:

    Hepsinden önce, Atatürk’ü
    öğret bana ,
    Öğret bana ki topraktan çıkan başak gibi savrulayım Sevgili öğretmenim.

    Arkadan:

    Toplumların uygarlık düzeyi öğretmenlere verilen değerle ölçülür.

    7. ÇOCUK:

    Kimse erişemez , kimse aşamaz seni
    Sevgin engin denizlere sığmaz.

    Öğrenci Korosu:

    Gurur duyarım seninle
    öğretmenim,
    Erişilmez dağ,aşılmaz deniz
    gibisin

    4. ÇOCUK:

    Saçtığın her tohum, kocaman ağaç
    olacaktır.
    Saracak,çevreleyecek,yüceltecektir
    Vatanı.
    Öğrenci Korosu:

    Gurur duyarım,seninle
    öğretmenim.
    Yedi renk ışık saçan,güneş
    gibisin.

    Arkadan:

    Gelecek gençlerin,gençler ise öğretmenlerin eseridir.

    Marş:

    Candan açtık cehle karşı bir savaş,
    Ey bu yolda and içen genç arkadaş!
    Öğren,öğret halka hakkı,gürle coş;
    Durma durma koş.

    Şanlı yurdum,her bucağın şanla dolsun;
    Yurdum,seni yüceltmeye andlar olsun.

    Arkadan:

    Bakın dünyaya bakın!!!

    8. ÇOCUK:

    Ne varsa yeryüzünde zanaatten sanata kadar.

    9. ÇOCUK:

    Ne varsa insan özünde ilk ateşten atoma kadar.

    10. ÇOCUK:

    Ne varsa duygu yüzünde şiirden heykele kadar.

    11. ÇOCUK:

    Ne varsa düşünce izinde sözden bilime kadar.

    12. ÇOCUK:

    Ne varsa uygarlık sözünde ilkelden en olguna kadar.

    Öğrenci Korosu:

    Öğretmen eseri değil mi?

    Arkadan:

    Öğretmenler !
    Cumhuriyet fikirce, bilimce, fence, bedence güçlü ve yüksek karakterli koruyucular ister.Sizin başarınız Cumhuriyetin başarısı olacaktır.

    13. ÇOCUK:

    Orta çağ karanlıklarını yırtıyorsa ışık zaman anlamlaşıyorsa akıllarda
    Çağdaşlaşma, tırmanışa geçmişse

    Öğrenci Korosu:

    Atatürk,Atatürk atıyorsa yürekler
    Orada bir öğretmen vardır.

    2. ÇOCUK:

    Uzaklar yakın yakın olmuşsa
    Karanlık veriyorsa aydınlığa yerini
    Hayat fışkırıyorsa topraktan
    Öfke bir sevgiye dönüşmüşse

    Öğrenci Korosu:

    Atatürk,Atatürk atıyorsa yürekler
    Orada bir öğretmen vardır.

    Öğretmen:

    Açıyorum yoklama defterini
    Yeni derslerimize başlamadan önce
    Ses versin dün,bugün,yarın
    Sınıfımızda görününce

    4. ÇOCUK:

    İbni Sina
    Burda

    14. ÇOCUK:

    Mevlana
    Burda

    1. ÇOCUK:

    Hacı Bektaşi Veli
    Burda

    15. ÇOCUK:

    Farabi
    Burda
    Ayşeler,Fatmalar,Mehmetler
    Burda ,burda,burda
    Geçmiş,bugün,gelecek
    Burda,burda,burda
    Başöğretmen,14. Çocuk Kemal Atatürk
    Burda biziz burda burda….

    Boş bir sınıf… Bir öğrenci mikrofondan şiiri okur.
    Ben bir öğretmenim
    Okulların birinde.
    Duymayı, düşünmeyi öğretirim,
    Derslerimde…

    Bir söz yağmurudur ders dediğin de
    İnsan göklerinden rahmet yerine,
    Yağar da yağar.
    Benim çocuklarım bu bahçelerde,
    Bir yağmur altında ıslanmadılar…

    Bir yağmur sonrası gelin, seyredin!
    Her taraf tepeden tırnağa bahar…
    Bulutsuz masmavi dünyalarına
    Sevginin, sevincin güneşi dolar!

    Zil sesi. Öğrenciler sınıfa dağınık bir biçimde girerler. Gürültüyle sıralarına otururlar. En son sınıfa giren bir kız öğrenci ( Nurcan) öğretmenin masasına bir sap çiçek koyar ve en arka sıradaki yerine oturur. Tekrar zil çalar. Öğretmen sınıfa girer. Öğrenciler ayağa kalkar.

    Öğretmen – Günaydın çocuklar!
    ( Sınıf bir ağızdan) – Günaydın öğretmenim!

    (Öğretmen masaya bırakılan çiçeği alır)- Bu çiçeği kim getirdi?

    ( Sınıf sessizdir. Daha sonra herkes birbirine bakarak sorar)- Yok ben getirmedim.

    - Kim getirmiş?

    Öğretmen- Mademki getiren kendini göstermek istemiyor, öyle olsun. Açın bakalım ödevlerinizi.

    ( Arkada oturan Nurcan parmağını ürkekçe kaldırır.)

    Öğretmen- Nurcan , ödevini yapmadın mı yoksa? ( Nurcan cevap verecek olur)

    Nurcan- Şey öğretmenim… Ben , çiçek…(öğretmen sözünü keser)

    Öğretmen- Bahane dinlemek istemiyorum. Ödevini yapmak her öğrencinin başta gelen görevidir.

    ( Öğretmen ödevlere bakmaya başlar. Altuğ ile Figen’in defterlerini alır ve çocuklara gösterir.)

    - Bakın çocuklar! Arkadaşlarınız ödevlerini ne kadar güzel yapmışlar. Yazıları çok güzel. Üstelik dört sayfa yazmışlar. Yedi binlere kadar yazın demiştim. Çoğunuz ödevini eksik yapmış. Ama onlar verdiğim ödevi tam olarak yapmışlar.

    ( Öğretmen bu sırada Nurcan’ın yanına gelir. Nurcan heyecanla ödevini açar ve öğretmenine bakar. Öğretmen Nurcan’ın ödevine bakmadan geri döner ve yerin oturur. )

    - Çocuklar, bundan böyle ödevini eksik yapanlara ceza vereceğim. Arkadaşlarınız Altuğ’la Figen’i alkışlayın bakalım!

    ( Bütün sınıf arkadaşlarını alkışlar. Bu sırada bütün öğrenciler ve öğretmen hareketsiz kalır. Nurcan ayağa kalkar ve şiiri okur:

    2

    Nurcan:
    Yedi binlere kadar birer birer yazın dedin.
    Parmaklarım tutuldu yazmaktan vazgeçmedim.
    Defterine baktın Altuğ ile Figen’in
    Dokuz yaprak doldurdum, ödevimi görmedin.
    Sana çiçek getirdim dikkatini çekmek için,
    Her sabah karşıladım bir gülücük görmek için.
    Selam durdum en önde bir “ Günaydın” bekledim,
    Okan’a gülümsedin, bana selam vermedin.
    Seni sevdim öğretmenim, yine de seni sevdim.

    (Sınıf canlanır, öğrenciler gürültüyle birbirleriyle konuşurlar. Nurcan uslu uslu yerinde oturur.)

    Öğretmen- Çocuklar, susun bakalım. Bugünkü konumuz besinler! Söyleyin bakalım besinler insan vücuduna nasıl faydalar sağlarlar?

    ( Sınıfta Nurcan’la birlikte üç öğrenci parmak kaldırır. Öğretmen Hasan’a söz verir)

    Öğretmen- Hasan sen söyle bakalım.

    Hasan- Öğretmenim besinler, vücudumuza çeşitli vitaminler verirler . Böylece bizi hastalıklardan korurlar.

    Öğretmen- Aferin Hasan, bu doğru. Başka ?

    Aylin- Öğretmenim, besinler bizim büyümemizi sağlar. Ayrıca zekamızı geliştirir.

    Öğretmen- Doğru Aylin. ( Bu arada Nurcan’ın parmağı hep havadadır)

    Öğretmen- Çocuklar, bizler bütün besinlerden yeterince almalıyız. Onu yemem, bunu yemem dememeliyiz.

    ( Öğretmen bu arada sırasında uyuklayan Ahmet’e sorar) Söyle bakalım Ahmet, sen kahvaltıda ne yersin?

    Ahmet- (Esneyerek) Peynir ekmek öğretmenim.

    Öğretmen- Pekiii öğle tatilinde ne yersin?

    Ahmet- Peynir ekmek öğretmenim…Annem beslenmeme de peynir ekmek koyuyor. Çünkü peynire para vermiyoruz. Köyden geliyor da…

    Öğretmen- Çocuklar sizce aynı yiyecekleri yememiz doğru mu?

    ( Bütün sınıf bağırır)- Hayır öğretmenim…

    Öğretmen- Pekiii, neden? Söyle Ayşe neden?

    Ayşe- Şey öğretmenim, sonra peynirimiz biter.

    ( Bütün sınıf ve öğretmen güler)

    Öğretmen- Olur mu kızım, dengeli beslenemeyiz de ondan.
    ( Ayşe bilmiş bilmiş başını sallar)

    Öğretmen- Çocuklar, vitaminler deyince ilk aklımıza gelen besinler sebzeler ve meyvelerdir. Söyleyin bakalım kimler bol sebze yiyor?

    ( Bütün sınıf parmak kaldırır.)

    Öğretmen- Çocuklar, bana kalırsa hepinizin burnu uzadı…( Çocuklar elleriyle burunlarını kontrol eder. Öğretmen gülerek) Hadi bakalım doğru söyleyin… Bu sınıfta en çok sebzeyi kimler yiyor?

    ( Nurcan ve Selim parmak kaldırır. Öğretmen Selim’in başını okşar)

    Öğretmen- Selim, gerçekten de sebze yer misin? Mesela pırasa?

    3

    Selim- Öğretmenim benim bir annem var, hiç et sevmez ve yemez. Tabii bizim evde yemekleri annem yapar. Valla bütün ev halkı meliyoruz. İşimiz gücümüz yeşillik yemek… Arada patates kızartması, hamburger yesek fena mı olur öğretmenim? Bıraksak yakında yoldaki otları toplayıp pişirir annem.

    Öğretmen- Tek yönlü beslenme yanlış derken bunu da kastettim. Sürekli sebze yemek de doğru değil. Vücudumuzun ete de baklagillere de ihtiyacı var.

    ( Bu arada Nurcan birden bağırır.)

    Nurcan- Öğretmenim biz de hep sebze yeriz; çünkü et çok pahalı!

    ( Bütün sınıf arka sırada oturan Nurcan’a bakar ve kendi aralarında fısıldaşır. Nurcan utanarak önüne bakar ve yerine oturur.)

    Öğretmen- Çocuklar özellikle kış aylarında et, süt, yumurta gibi gıdaları daha çok tüketmeliyiz. Eğer tüketmezsek üşürüz ve daha kolay hasta oluruz.

    ( Öğretmen ve öğrenciler hareketsiz kalır. Nurcan ayağa kalkar ve şiirini okur)
    Seni sevdim öğretmenim, yine de seni sevdim.
    Oyuncağım olsaydı, inansana verirdim.
    Sabah ayazda geldim, buzda karda hep geldim,
    Çok üşüdüm öğretmenim,”Üşümüşsün” demedin…

    ( Nurcan yerine oturur, sınıf yine canlanır)

    Öğretmen- Çocuklar, cumhuriyeti ilk kuran kişiler hakkında neler söyleyebiliriz? Biliyorsunuz bu günkü konumuz “Cumhuriyetin Kuruluşu”

    Ali- Hepsi ölmüştür öğretmenim! ( Bu söze bütün sınıf güler)

    Öğretmen- Aliii! Gene şaklabanlık yapmaya başladın. ( Bu arada Tolga parmak kaldırır.)Söyle Tolga…

    Tolga- Onlar bu vatan için ölümü korkmadan göze almış, gece gündüz demeden savaşmış ve bu güzel vatana cumhuriyeti armağan etmiş; başta Atatürk olmak üzere, şerefli Türk büyükleridir öğretmenim! ( Bütün sınıf Tolga’nın bu coşkulu konuşmasını alkışlar.)

    Öğretmen – Aferin Tolga, çok güzel açıkladın. Sen de anladın mı Ali?

    Ali_ Anladım öğretmenim.

    Öğretmen- Peki Ali sana bir soru daha…Vatan nedir?

    ( Ali şaşkın şaşkın öğretmene bakar. Bütün sınıf kıkırdar)

    Ali- Bilmem, yani biliyorum da nasıl anlatacağımı bilmiyorum öğretmenim…
    Öğretmen- Sen söyle Elif, vatan nedir?

    4

    Elif- Vatan anamızdır öğretmenim! Ana kadar kutsal, üzerinde yaşadığımız; uğrunda öleceğimiz topraklardır.

    Öğretmen- Aferin Elif, şimdi söyle bakalım Ali, vatan neymiş?

    ( Ali isteksizce ayağa kalkar)

    Ali-Vatan Elif’in anasıymış öğretmenim.
    ( Bütün sınıf kahkahalar atarak güler. Öğretmen de gülmektedir.)

    Öğretmen- Çocuklar, şimdi zil çalacak. Biriniz tahtayı silsin.

    ( Öğrenciler kalemlerini, defterlerini toplamaya başlarlar. Nurca yerinden fırlar ve tahtayı istekle siler)

    ( Bütün sınıf yine hareketsiz kalır. Nurcan şiirini okur. Bu kez şiirini öğretmeninin etrafında dolaşarak, ona dokunarak okur.)
    Kapılarda bekledim, tahtayı hep ben sildim.
    Bazen ayakta kaldım, kimi zaman eğildim.
    Gözümden yaşlar aktı, kendi kendime sildim.
    Sana yakın olmayı bir ben beceremedim…
    Şiir verdin Nalân’a, Zühal’in resmini övdün.
    Şule’ ye güven verdin, beni hiç mi sevmedin?
    Gücensem de öğretmenim, hiç kızmadan, darılmadan,
    Arka sıradaki Nurcan BEN, seni seven NURCAN’IN…

    ( Gözünden akan yaşları silerken sınıf canlanır. Tam bu sırada öğretmen Nurcan’ın yanına yaklaşır, başını okşar ve ona masasındaki çiçeği uzatır. )

    Öğretmen- Çocuklar, ben her gün bu çiçekleri bana Nurcan’ın getirdiğini biliyorum. Ve onu çok seviyorum. En az sizi sevdiğim kadar ya da kendi çocuklarımı… Derslerde başarılı, çalışkan, dürüst bu arkadaşınızı yarın yapacağımız sınıf başkanlığı seçimi için benim adayım olarak belirliyorum. Ne dersiniz?

    ( Bütün sınıf ayağa kalkar ve hep bir ağızdan haykırır._

    Sınıf- Yaşasın yeni başkanımız!( Bu arada Nurcan eliyle yüzünü örter ve sevinçle öğretmenine sarılır. Öğretmen onu kucaklar ve öper. Bütün oyuncular oldukları yerde kalırlar ve alkışlardan sonra seyircinin önüne gelip selam verirler.)

    -Alıntı-