mumlarin öyküsü

'Karışık Şiirler' forumunda tsuu tarafından 18 Ağustos 2008 tarihinde açılan konu


  1. [​IMG]



    Mumların Öyküsü!..



    Dört tane mum usul usul yanıyordu...
    Ortalık o kadar sessizdiki,
    mumların konuşmalarını duyabiliyordunuz...
    Birinci mum dediki:
    'Ben BARIŞ'ım.!
    Ama kimse benim yanmama yardımcı olmuyor.
    Sanırım yakında söneceğim.'
    Alevi hızla azaldı ve sonunda tamamen söndü.
    İkinci mum:
    'Ben VEFA'yım.!
    Ne yazıkki artık vazgeçilmez değilim.
    Onun için,bundan sonra yanıp durmamın bir anlamı kalmadı.'
    Sözlerini tamamladığında
    esen hafif bir rüzgar onu tamamen söndürdü...
    Sırası geldiğinde üçüncü mum, hüzünlü bir sesle dediki:
    'Ben SEVGİ'yim!
    Yanacak gücüm kalmadı.
    İnsanlar beni unuttu,değerimi anlamıyorlar.
    En yakınlarını sevmeyi bile unuttular.'
    Vefa'da daha fazla beklemeden sönüp gitti...
    Ansızın..!
    Odaya bir çocuk girdi ve üç mumunda yanmadığını gördü.
    'Neden yanmıyorsunuz?
    Sizin sonsuza kadar yanmanız gerekmiyor muydu? ' dedi.
    Ve ardından ağlamaya başladı...
    O zaman dördüncü mum konuşmaya başladı:
    'Korkma, ben yandığım sürece
    öteki mumlarıda yeniden yakabiliriz,
    ben UMUT'um! '
    Çocuk parlayan gözleriyle UMUT mumunu aldı
    ve öteki mumları birer birer yaktı...

    UMUT ışığı yaşamımızdan hiç eksik olmamalı...
    ...Ki hepimiz onunla birlikte
    VEFA'yı, BARIŞ'ı ve SEVGİ'yi yaşatabilelim......



    [​IMG]

    Manoli Aksiyotis