Mevlana gel ne olursan ol gel şiiri

'Sorun Cevaplayalım' forumunda Gazel tarafından 3 Eylül 2011 tarihinde açılan konu


  1. Ey Mevlana!

    Sen insanı, “hazret-i insan” bildin. İnsanlar da seni, insanlığın en parlak yıldızlarından biri bildi. Sen açtın yüreğini kocaman, koskocaman; yüreğin kadar büyüdün. Hiç kimsenin acı ve azap çekmesini, Cehenneme düşmesini istemedin.

    Bu sebeple seslendin herkese, her kesime ve en feci günahlara düşmüşlere…

    Gel, gel, gel

    Ne olursan ol, gel!

    Kim olursan ol, gel!

    Tövbeni yüz kere bozmuş olsan da gel!” dedin.

    Çünkü senin dergâhın, ümitsizlik dergâhı değildi.

    Ümitlerin tükendiği yerde, Rahman ve Rahim Olan’ın merhameti, şefkati ve bağışlayıcılığı vardı.

    Sen bu coşkun rahmeti fark ettin; bize de fark ettirdin.

    Biliyordun ki Rabbinin affı sonsuzdu, bağışlaması sınırsızdı, rahmeti gelmek için hep vesile arardı.

    İşte sen, o Allah ahlakının güzel bir temsilcisiydin.

    Şimdi ise o ahlaka çok muhtacız, o pırıl pırıl kalbinin coşkun duygularına pek hasretiz. İşte bu sebeple bir kez daha çalıyoruz kapını.

    O hiç kapanmayan ve hep çağıran dergâhında, bizim de olsun yerimiz.

    Lâyık olmasak da kabul edeceğini biliyoruz. Çünkü yedi asır sonra hâlâ kulaklarımızda çınlıyor davetin, “Gel, gel!” diyen sesin…