Melankoli İle İlgili Şiirler

'En Güzel Şiirler' forumunda Bella tarafından 1 Mayıs 2012 tarihinde açılan konu


  1. Melankoli İle İlgili Güzel Şiirler,


    Ben Seni Sevdim Mi?

    Ben seni sevdim mi? Sevdim, kime ne
    Tuttum, ta içime oturttum seni
    Aldım, okşadım saçlarını, öptüm
    İçtim yudum yudum güzelliğini
    Ben seni sevdim mi? Sevdim elbette
    Bendeydi özlemlerin en korkuncu
    Çıldırırdım sen ne kadar uzaksan,
    Aşk değil, hiç doymayan bir şeydi bu
    Ben seni sevdim mi? Sevdim doğrusu
    Sevdikçe tamamlandım, bütünlendim
    Biri vardı ağlayan gecelerce
    Biri vardı sana tutkun; o bendim
    Ben seni sevdim mi? Sevdim en büyük
    En solmayan güller açtı içimde
    Ömrümü değerli kılan bir şeydin
    Sen benim boz bulanık gençliğimde
    Ben seni sevdim mi? Sevdim, öyle ya
    Bir çizgiye vardım seninle beraber
    Ve bir gün orada yitirdim seni
    Ben seni sevdim mi? Sevdim....
    Ya sen Beni sevdin mi ?

    Ümit Yasar OGUZCAN


    SeninLe 0Lmak..

    Seninle olmanın en güzel yanı ne biliyor musun?
    Elin elime değmeden avuçlarımı terleten sıcaklığını taa içimde hissetmek.
    Seninle olmanın en kötü yanı ne biliyor musun?
    ''Seni seviyorum'' sözcüğü dilimin ucunu ısırırken her konuşmamızda boş
    yere saatlerce havadan sudan söz etmek.
    Seninle olmanın en heyecanlı yanı ne biliyor musun?
    Aynı şeyleri seninle aynı anda düşünmek birlikte ağlamak gülmek.
    Ve buradayken bile seni çılgınca özlemek.
    Seninle olmanın en acı yanı ne biliyor musun?
    Seni hiç tanımadığım bir sürü insanlarla paylaşmak.
    Senin yanında olan seninle konuşan herkesi cocukça kıskanmak.
    Seninle olmanın en mutlu yanı ne biliyor musun?
    Tanıdık birileriyle karşılaşma tedirginliği ile yollarda yürümek yan yana...
    Elimdeki şemsiyeye inat yağmurda ıslanmak birlikte.
    Elimde kırçiçeğiyle seni beklemek...
    Aynı mekanlarda aynı yiyecekleri yemek.
    Seninle olmanın en romantik yanı ne biliyor musun?
    Sensiz gecelerde sana söyleyemediklerimi yıldızlara, aya anlatmak...
    Okuduğum kitabın sayfalarında dinlediğim şarkıların, türkülerin, şiirlerin her mısrasında seni bulmak.
    Seninle olmanın en zor yani ne biliyor musun?
    Seni kaybetme korkusuyla hayatta ilk kez tattığım o tarifsiz duygularımı umut denizinin ortasında küreksiz bir sandala hapsetmek...
    Sevgili yerine yıllarca dost kalmayı başarmak.
    Yalınayak yürümek bıçağın en keskin yerinde.
    Kanadıkca tuz yerine gözyaşlarımı basmak yüreğime.
    Seninle olmanın tek yan etkisi ne biliyor musun?
    Nereden bileceksin?
    Sen benimle hiç olmadın ki.
    Olsaydın avuçlarım terlemezdi...
    Isırmazdım dilimin ucunu...
    Özlemezdim seni yanımdayken...
    Kıskanmazdım.
    Korkmazdım yollarda yürümekten.
    Islanmazdım yağmurlarda...
    Yıldızlara, aya dert yanmaz, böyle her şarkıda sarhoş olmazdım.
    Korkmazdım seni kaybetmekten, ayaklarım kan revan atlardım sandaldan denize...
    Ve her kulaçta haykırırdım seni
    Ama sen hiç benimle olmadın ki...
    Ya aklın başka yerlerdeydi ya yüreğin !!!




    Melankoli

    gül dalında kanar kankırmızısı
    küçük bir serçe ağaca konar
    cılız bir yaprak düşer dalından
    amansız bir sıcaklık basar ikindiyi
    içimde koca bir boşluk, can sıkıntısı
    atarım kendimi içimdeki uçurumdan

    hüzünlü bulutlar iner sonsuz maviliğe
    rüzgarlar toz kaldırır toprak yollardan
    uzaklardan yağmur kokusu gelir burnuma
    salınır ağaçlar, yaprakların seslerini dinlerim
    hasret sarar içimi, iki gözüm yoldadır
    nedensiz terki diyar eder düşüncelerim

    yükselir sesleri akşamüstü kırlangıçlarının
    pastel renklere boyanır yorgun gün
    tutar nefesini akşamüstü, yaprak kımıldamaz
    birileri biryerlere ateş atar
    tutuşurum kurumuş yanlarımdan
    gönlümde koca bir orman yanar

    serinlik çocuklarının sesleri doluşur alacalığa
    iki sevgili tutar evinin yolunu el ele
    tüm kapılar örterler geceye kendilerini
    bir akşam kasvetidir düşer üstüme
    sanadır tüm düşüncelerim, hasretindeyim
    gecenin ağırlığı çöker ezer beni

    ara ara baykuş seslenir derinlerden
    bir köpek korkusunu havlar karanlığa
    yorulmuştur lambalar, söner ışıkları
    ve gözümün önüne gelirsin, seni görürüm
    sevdiceğim, özlemisin biten her gecemin
    her defasında ben, sabaha çıkmaz ölürüm