Karaman şiirleri

'Karışık Şiirler' forumunda Ezlem tarafından 19 Mart 2011 tarihinde açılan konu


  1. Karaman ile ilgili şiirler
    Karaman şiirleri
    en güzel Karaman şiirleri

    KARAMAN

    Karaman’a hasretliğim,

    Üzüle üzüle bitmez

    Yollar bir ip, dağlar düğüm

    Çözüle çözüle bitmez….

    Sabah erkekler işine,

    Döner akşamın beşine

    Güğümler çeşme başına

    Dizile dizile bitmez

    Biçim biçim fistanları,

    Dile gelmez destanları,

    Güz gelince bostanları,

    Bozula bozula bitmez….

    Kalesi tek bir şaheser,

    Hatunya dilsizdir, susar,

    Mansur Dede, Abbas, Hisar

    Gezile gezile bitmez….

    Kırmale yolların sonu

    Şamkapı’ya bakar yönü,

    Kırmale’den öte yanı,

    Kazıla kazıla bitmez….

    Git, gör İmaret’i aman,

    Kimler geçmiş zaman zaman…

    Velhasıl şu Karaman,

    Yazıla yazıla bitmez….


    Bekir Sıtkı ERDOĞAN



    Karamanın Koyunu

    Oğul sana bir öğüt vereyim, dinle beni,

    Ağzını açma sakın,açarsan aç keseni,

    En candan bildiklerin tefe koyarlar seni,



    Birer birer denedik olgununu toyunu,

    Karaman’ın koyunu sonra çıkar oyunu.



    El oğlunu bilmezsin, o ne hin oğlu hindir,

    Pamuk gibi görünür, granitten çetindir,

    Arkandan kuyu kazar, dibi yoktur, derindir,



    Açılma el oğluna anlamadan soyunu,

    Karaman’ın koyunu sonra çıkar oyunu



    Senin aybını arar el oğlu bir iş gibi,

    Arkanda dolaşırlar sanki müfettiş gibi,

    Bırakırlar ortada seni bir ibiş gibi,



    Öğretirler dünyanın körfezini koyunu,

    Karaman’ın koyunu sonra çıkar oyunu.



    Doğruyu görürsen de ulu orta anlatma,

    Bağır, çağır, nara at, fakat sakın taş atma,

    Elini uzat amma, boynunu hiç uzatma,



    Sana ölçü verirler, uzatırsan boynunu,

    Karaman’ın koyunu sonra çıkar oyunu.



    Ne tilkiye eğri bak, ne de kurtlarla yarış,

    Ne etlisinden bahset, ne sütlüsüne karış,

    Ağzını açık korlar sonra senin bir karış,



    Nene gerek elin üç keçi, beş koyunu,

    Karaman’ın koyunu sonra çıkar oyunu.
     



  2. Cevap: Karaman şiirleri

    KARAMAN VE SEN

    KARAMAN’a hiç gitmedik seninle

    Görmedik çarşısını, pazarını, insanlarını

    Dolaşmadık caddelerde, sokaklarda

    Kalesine tırmanmadık el ele

    Sen görmedin Karaman’ın güzelliğini

    Hiç gitmedik ki seninle

    Karaman’ın insanları bir başka candan

    Hilesiz, riyasız, yabansı değil, sokulgan

    Saman tozu, taze buğday, taze ekmek kokusu

    Öpülesi, nasırlı elleri toprak toprak

    Yüzleri güneş yanığı, gözleri bulutlarda

    Karaman oğlu Mehmet Bey’in dili konuşulan dil

    Yanında, yörende Türkmen kocası YUNUS’lar

    Erdemi, sevgiyi, güzelliği anlatırlar...

    Sana Karaman’dan sesleniyorum, duy beni, dinle

    Sen görmedin Karaman’ın güzelliğini

    Hiç gitmedik ki seninle...

    Açları doyuran verimli toprak

    Göklere el açan uzun kavaklar

    Konuk sever, iyi yürekli insanlar

    Tertemiz caddeler sokaklar

    Hele bir de mevsim baharsa

    Rengarenk açılır güller, çiçekler

    Çam kokulu, kekik kokulu solunan hava

    Kendi ürünleridir yedikleri

    Anaların ak sütü kadar helalinden

    Buz gibi içilen sular

    Şu dağlar Toros dağları

    Şu dağın ardında benim köyüm var.

    Karaman kimseye yad değil, yaban değil

    Türk’e vatan olmuş bir kutsal toprak

    Selçuklular, Karamanoğulları, Osmanlılar ve daha!

    Daha önceleri de var...

    Ulu Mevlanalar, büyük ozanlar

    Ve Karacaoğlanlar, Aşık Yunus’lar

    Yiğitler, gaziler, kahramanlar

    Gelip yurt edinip kutsamışlar...

    Karaman kalesine çıkıp seslensem

    Sesim yankı yapar Toroslarda, ovalarda

    Selam desem kuşa, kurda, tüm insanlara

    Sesimi ulu MEVLANA duyar

    Derviş YUNUS duyar

    KARAMAN OĞLU MEHMET BEY

    Sonra KARACAOĞLAN duyar.

    Sana KARAMAN’dan sesleniyorum

    Sen de kulan ver sesim, duy beni dinle

    Sen görmedin KARAMAN’ın güzelliğini

    Hiç gitmedik ki seninle...

    Ahmet Tufan ŞENTÜRK