İki Kum Tanesi

'Kısa Bilgiler' forumunda NURDİN tarafından 17 Kasım 2008 tarihinde açılan konu


  1. [​IMG]

    Günün birinde bir çölde iki kum tanesi karşılaşmış ve birbirlerini çok
    sevmişler uzun bir süre çok yakın olmuşlar. Birbirlerini yanlarında,
    canlarında olarak sevmeyi öğrenmişler. Derken bir rüzgar çıkmış kum tanelerinden biri yerinde kalırken diğeri biraz uzağa savrulmuş. Çok uzak değillermiş ama yinede göremiyorlarmış birbirlerini. Sevgileri hiç azalmamış yine sevmeye devam etmişler. Birbirlerine ulaştırabildikleri sesleriyle, haberleriyle yaşıyorlarmış ve artık görmeden seslerinde sevmeyi öğrenmişler.


    Bir gün biri diğerine "sevdamız sonsuza erişmesi için aynı anda bir
    dilek dileyelim" demiş. Ikisi de aynı anda bir dilekte bulunmuşlar ve
    tam o sırada bir fırtına çıkmış. Bu kavuşmamız, sevdamızın sonsuza dek sürmesi olabilir diye ikisi de kendilerini fırtınaya bırakmışlar.
    Gözlerini kapayıp fırtına dindiğinde sevdalarının yanı başında olmuş
    olmayı arzulamışlar. Fırtına o kadar kuvvetliymiş ki o güne kadar
    yıllarca yerlerinden kıpırdamayan kumlar bile başka yerlere
    savruluyorlarmış.
    Fırtına günlerce sürmüş kum taneleri de oradan oraya savrulup durmuşlar.
    Ikisini de bir sabırsızlık sarmış. Fırtına durmuyor aksine artıyormuş.
    Fırtına dinmek bilmedikçe onlarda sabırla sevmeği öğrenmişler.
    Günler geçmiş sonunda fırtına durmuş gözlerini açtıklarında ikisi de başka alemlerde bulmuşlar kendilerini. Bu fırtınanın onları birleştireceğine o kadar inanmışlar ki birbirlerini yanlarında bulamayınca yüreklerinde derin bir acı hissetmişler ve acıyla sevmeği öğrenmişler. Kendilerine birazcık geldiklerinde ikisi de bu fırtınayla başka başka yerlere savrulduklarını anlamışlar. Biran ölmek istemişler ama sonra birbirlerini hiç görmeden,mesafelere, engellere rağmen sevmeği öğrenmişler. "Eskisi gibi bağırsakta sesimiz ulaşmaz ki birbirimize" demişler. Ikisi de yeni yerlerinde kimseyle konuşmamışlar ve yıllarca hep susmuşlar. Hep yeni bir fırtına ümidiyle birbirlerine ihanet etmeden beklemişler. Böylece umutla sevmeği öğrenmişler. Yıllar geçmiş ama sevgileri hiç geçmemiş.

    Birbirlerinden hep umutlu olarak yaşamışlar. Bir gün ikisi de
    birbirlerinden habersiz aynı anda gözlerini kapamışlar ve kavuşmak için yeniden fırtına çıkmasını dilemişler. Beklemişler beklemişler ama fırtına bir türlü çıkmamış. Kendilerini tüm benlikleriyle fırtınaya
    bırakmak için oldukları yerde dönmüş durmuşlar ama hepsi nafile küçük bir rüzgar bile çıkmamış. Sonunda durmuşlar ve gözlerini açmışlar.
    Sevdiklerinin, sevdalarının, yıllarca beklediklerinin tam karşısında
    durduklarını görmüşler ve hemen ikisi de yıllar önce diledikleri dileği
    anımsamışlar.

    Dilek şöyleymiş " 'ım bizi birbirimize her şeyiyle sevmeği
    öğrendiğimizde kavuştur. Öğle kavuştur ki sevdamız sonsuza erişsin."

    Sonunda anlamışlar ki birbirlerinden çok uzaklarda geçirdiklerini
    sandıkları yılları aslında birbir yanı başlarında geçirmişler.
    Dileklerinin kabul olması için yılların geçmesi gerektiğini öğrenmişler
    çünkü onlar sevmeği her şeyiyle öğrenmeği dilemişler.

    Dilekleri kabul olmuş umutla, sabırla, acıyla, yakında, uzakta...her
    şeyiyle sevmeği öğrenip birbirlerine kavuşmuşlar. Sevmeği bildikten sonra mesafeler, acılar, yıllar, aylar...asla sevdayı
    söndürmez ama sevmeği bilmedikten sonra yanı başında ki sevdiğini bile
    yıllarca göremeyebilir insan...
     



  2. harika paylaşımdı emeğine sağlık nurdin
     



  3. güzel bi paylaşım saol nurdin
    ama fırtına sürekli ise dinmek bilmiyorsa
    dirençte bitiyor sabırda
     



  4. Daha öncede beğenerek okumuştum şimdide Emeğine sağlık Nurdin:f40:
     



  5. daha önce de okuduğum güzel bir yazıydı teşekkürler nurdin :f40:
     



  6. Ben ilk defa okudum çok begendim çok güzeldi teşekkürler Nurdin:f118:
     



  7. çok beğendim çok güzeldi Teşekkürler Nurdin

    veee bendensiniz +Rep :f40:
     



  8. Harika bir hikayeydi teşekkürler Nurdin:f40: