Gülümser ; Yunus YAŞAR

'En Güzel Şiirler' forumunda Sophia tarafından 12 Temmuz 2010 tarihinde açılan konu


  1. Yanı başlı bir sevda
    Kuşkulu bir bekleyişle hükümlü
    Gel desen bütün korkunç yargılar susacak
    Katmerli günahlarda ezilecek zaman
    Gel desen
    Aşk anımsanmaz oysa
    Yaşanır tıpkı şiirler gibi
    Hep sen yüklü bir şarkı çalar kapımı ıslak akşamlarda
    Kıskaç kıskaç daralır boğazımda gir diyemem
    Yatılı bir yokluğun kalır içimde
    Buruk ve sancılı
    Sabah sabah sana bir şey söyleyeyimmi
    Ben,ben oldum olası bir seni sevdim
    Karaçam gözlerinin iz düşümü tam ortasında yüreğimin
    Sevgilerim büyük olurdu
    Evreni sığmazdı hasretliğim
    Gel dinle beni
    Ayrılığa yumukla yakınlaş biraz
    Bir ilkindi sofrası dudaklarım sana kurudu
    Tüm yargıları unut
    Gel vede parçala yalnızlığı

    Yoksa yoksa gelme dicem
    Hep aynalarda kal dicem gülümser
    Tutki usuma perçinlemişim seni
    En ağır sevgilerle
    Bakışların gözlerime günışığı neylersin
    Bir şiirsin dilimde söküp atamadığım
    En unuttuğum anda bile alıp başıma kaçışım sana
    Kınadılar beni,kınadılar beni
    Küfr etti anam doğurduğuna küfr etti

    Yoksa yoksa gelme dicem
    Hep böyle aynalarda kal dicem gülümser
    Tutki otuz tonluk kantarlar tartmıyorlar yalnızlığımı
    En sevdiğim antalyaya tokatlıyor ağıtları poyratça
    Piri reis vapuruna yüklendi bu akşam liman dolusu umutlarım
    Mersin açıklarında olacak sabaha
    Seni arıyacak ve ben otel bonjurda gözlerini desenliycem duvarlara
    Bakışlarında bir ikinci baharı yazacak takvimler
    Yüreğimde, yüreğimde öyle büyüdükü hasretin ağrı dağı kadar

    Öyle deme yar unutmak ne mümkün
    Gözleri bağlı dolap atları gibi döndü durdu yokluğun
    Dur diyen yok bilen yok gitti gelmez trenlerindeydi yetişini
    Ogün bugündür küstümdü sokaklara kala kaldım kan bulanmış kuytularda
    Yalnızlıklar bana ben sana aşina
    Bir türlü alışamadım yok oluşuna

    Haberin ola haberin ola
    Beklentiler bulvarında sana deyin ne varsa silip süpürdü zaman
    Bir bostan korkuluğu bedenim kaldı yitiversen devrilir
    Bu yirminci şiir serkin tahta tabaklara işlemişim
    Süzme balı dudaklarından taşan tüm anaçutkuları
    Konya kaşıklarında asılı adı konmamaış sevdaların yaşmağa
    Tüm güneyim tanığımdır
    On şiir yazsam dokuzu seni anlatır

    Kim ne derse desin
    Adresimdir yüreğin
    Herkes bilsin istiyorum
    Sevmenin böylesini
    Yoksa yoksa gelme dicem
    Hep böyle kal dicem aynalarda gülümser
    Tutki yüreğimi zor zapediyorum yokluğunda
    Ellerine kavuşmasam bir bıçak kesimi kalıyorum zamanla
    Bazen gelirsin düşlerime
    Aynalara düşerdi güzelliğin safinaz
    Bütün günahlarını kabulleniyorum Uzaktanda olsa
    Gül biraz, gül biraz