Finlandiyanın Eğitim Sistemi

'Ülkeler' forumunda Wish tarafından 12 Mayıs 2011 tarihinde açılan konu


  1. finlandiya'da eğitim
    finlandiyada eğitim öğretim sistemi


    2003 yılı itibariyle zorunlu eğitimde 580.000 çocuk bulunmaktadır. Finlandiya’nın iki ana dili vardır: Fince ve İsveççe. Temel öğretimde ve ortaöğretim ikinci devrede öğrenim gören öğrencilerin yaklaşık olarak yüzde beşi öğrenim dilinin İsveççe olduğu okullarda okumaktadırlar. Her iki dil grubunun da yüksek öğrenim düzeyinde de öğretim kurumları bulunmaktadır. Buna ek olarak, tüm öğretimin ya da öğretimin bir kısmının yabancı bir dilde verildiği bazı eğitim kurumları da mevcuttur (genel olarak İngilizce). Laponya’nın Saami dili konuşulan bölgelerinde yerel merciler aynı zamanda Saami dilinde eğitim de düzenlemektedirler. Çingeneler ve diğer azınlıklara mensup olanların yanı sıra işaret dilini kullanan kişiler için de eğitim olanakları sunulmasına özen gösterilmektedir.

    İdari kontrol ve kamu sektörü tarafından finanse edilen eğitimin oranı

    Finlandiya’da eğitim, Eğitim Bakanlığı’nın sorumluluğu altındadır. Ulusal Eğitim Kurulu Bakanlıkla birlikte ilk, orta ve yetişkin eğitimi için eğitim hedeflerini, içeriklerini ve metotlarını geliştirmek için çalışmaktadır. Buna ek olarak, altı Finlandiya Eyaleti’nin her biri bu konularla ilgilenen bir Eğitim ve Kültür Bakanlığı’na sahiptir. Yerel yönetim, eğitim verme hususunda çok önemli roller üstlenen yerel yetkililerin (belediyeler) sorumluluğu altındadır.

    İlköğretim ve ortaöğretim ikinci devrede öğretim sunan kurumların bir çoğu yerel yetkililer ya da ortak belediye kurulları (belediye birlikleri) tarafından idare edilmektedir. 2003 yılında öğrencilerin %98’i kamu tarafından finanse edilen ilköğretim okullarında öğrenim görmekte iken kamu tarafından finanse edilen Ortaöğretim ikinci devre okullarına devam edenlerin oranı %97 , kamu tarafından finanse edilen ortaöğretim ikinci devre okullarına devam edenlerin oranı ise 87% oranında idi. Finlandiya’da özel kurumlar devlet gözetimi altında bulundurulmaktadır. Bu kurumlar da Ulusal Eğitim Kurulu tarafından onaylanan ana ulusal öğretim programı ve yeterlilik tüzüklerini takip etmektedirler. Bu kurumlar aynı zamanda kamu tarafından finanse edilen okulların aldığı mali destekle aynı düzeyde kamusal mali destek almaktadırlar. Eğitimi finanse etme sorumluluğu Devlet ile yerel yetkililer arasında bölünmüştür. İlk ve orta öğretim için kullanılan fonlarda devlet masrafların %57’sini karşılarken belediyelerin sağladığı katkı ortalama olarak %43 civarında seyretmektedir.

    Okullara ne kadar özerklik verileceğine yerel yetkililer karar vermektedirler. Okullar, kanunun gerektirdiği temel işlevleri yere getirdikleri sürece kendi idari düzenlemelerine göre eğitim hizmeti sunma hakkına sahiptirler.

    Teknik okulların çoğu belediyeye bağlı ya da özel okullardır. Tüm üniversiteler Devlet tarafından idare edilmektedirler ve büyük oranda özerkliğe sahiptirler.

    Ayrı bir okul denetimi mevcut değildir ve okullara yapılan ve devlet yetkilileri tarafından düzenlenen denetim ziyaretleri artık gerçekleştirilmemektedir. Eğitim verenlerin etkinlikleri yönetmelikler ve ana ulusal öğretim programında belirtilen hedefler tarafından idare edilmektedir. Sistem öğretim programında ortaya konulan hedeflerin karşılanması hususunda eğitimcilerin gösterdiği uzmanlığa dayanmaktadır. İç değerlendirme ve dış değerlendirme konularının her ikisine de önemli oranda odaklanılmıştır. Ayrı bir Eğitim ve Öğretim Değerlendirme Konseyi 2003 yılının Nisan ayından beri Eğitim Bakanlığı ile ortaklaşa bir şekilde çalışmalarını sürdürmektedir. Bu kurul temel ve ortaöğretim ikinci devre eğitim ve öğretimin planlanması, idare edilmesi, yönetilmesi ve geliştirilmesinden sorumludur. Teknik Ortaöğretim ikinci devreler ve üniversiteler kendi etkinliklerinin ve çıktılarının değerlendirilmesinden kendileri sorumludurlar. Bu bağlamda, bunlar Yüksek Öğretim Değerlendirme Konseyi’nden destek almaktadırlar.

    İlk öğretim öncesi

    Doğumlarından 6 yaşına kadar olan süre boyunca çocuklar kreşlere (kindersartenler) ya da her biri ailenin gelirine göre makul fiyatlar talep eden özel yuvalarda bulunan daha küçük boyuttaki aile kreş gruplarına gidebilmektedirler. 2001 yılından bu yana 6 yaşındaki tüm çocuklar ücretsiz okul öncesi eğitim alma hakkına sahiptirler. Her yerel idare okul öncesi eğitimi okullarda, kreşlerde ya da Çocukların Gündüz Bakımına ilişkin (36/1973) sayılı kanununda belirtilmiş olan aile kreşlerine ya da diğer uygun başka yerlerde vermeye karar verebilir. 2002 yılında 6 yaşındaki çocukların %98’i okul öncesi eğitime katılmıştır.

    Zorunlu tam zamanlı öğretim

    (a) Safhaları

    Peruskoulu/Grundskola (kapsamlı okul)
    Form 1-6 7-12 Yaş
    Form 7-9 13-16 Yaş

    1 Ocak 1999 tarihinden beri yürürlükte olan Temel Eğitim Kanunu (628/1998) artık kapsamlı okulları birinci devre ve ikinci devre olmak üzere iki aşamaya ayırmamaktadır. Bu kanun, yalnızca eğitimin 9 yıl sürdüğünü ve ilk 6 yılda eğitimin sınıf öğretmeni tarafından verilirken son üç yılda ise konu öğretmenleri tarafından verilmesi gerektiğini belirtmektedir.

    (b) Kabul Kriterleri

    Çocuklar yedinci yaşlarını doldurdukları yıl içerisinde zorunlu öğretime başlamak zorundadırlar. Yaklaşık %1 oranında çocuk öğretime bir yıl erken başlamaktadır ancak bunun gerçekleştirilebilmesi için çocuğun okula başlamaya hazır olduğunu kanıtlayan bir belge gerekmektedir. Tüm temel öğretim ücretsizdir.Yerel yönetim her çocuğa yaşadıklara yere yakın bir okul yeri tayin etmektedir ancak belli kısıtlamalar uygulanmasına karşın aileler kendi tercih ettikleri kapsamlı okulu seçme konusunda özgürdürler.

    (c) Okul gününün/haftasının/yılının uzunluğu

    Okul yılı Ağustos ortasından başlayan ve Haziran’ın başına kadar devam eden dönemde 190 gün içermektedir. Okullar haftanın beş günü açıktır ve haftalık alınan ders sayısı düzeye ve alınan seçmeli derslerin sayısına bağlı olarak asgari 19 saatten azami 30 saate kadar değişmektedir. Buna ek olarak, fazladan tatillerle ilgili yerel özerklik söz konusudur.

    (d) Sınıf büyüklüğü/ öğrencilerin gruplandırılması

    Sınıf büyüklüğüne ilişkin bir yönetmelik bulunmamaktadır. Gruplar normalde aynı yaştaki çocuklardan oluşmaktadır. Ancak uygun görüldüğü durumlarda farklı yaş grubundaki çocuklara özellikle küçük okullarda birlikte öğretim verilebilir. İlk altı yılda öğrenciler genelde konuların çoğu için aynı öğretmene bağlıdırlar ancak özellikle görsel sanatlar, müzik ve beden eğitimi gibi konularda konu öğretmenleri de kullanılmaktadır. 7 ila 9 sınıflardaki çocuklar neredeyse her konu için ayrı öğretmenden eğitim almaktadırlar.

    (e) Öğretim programı kontrolü ve içerik

    Ana ulusal öğretim programı Ulusal Eğitim Kurulu tarafından belirlenmiştir ve hedefleri ve değerlendirme kriterlerini içermektedir. Bu çerçevede okullar ve yerel yönetim kendi yerel kapsamlarına uygun kendi öğretim programını yönetmelikleri oluştururlar. Öğretmenler kendi öğretim metotlarını seçerler ve yine kendi eğitim malzemelerini belirleme konusunda özgürdürler. Temel eğitimde zorunlu ana konular ana dil (Fince ya da İsveççe) ve edebiyat, ikinci ulusal dil, yabancı diller, çevre çalışmaları, sağlık eğitimi, din ya da ahlak bilimi, tarih, sosyal bilgiler, matematik, fizik, kimya, biyoloji, coğrafya, beden eğitimi, müzik, görsel sanatlar, el sanatları, ev ekonomisi ve rehberlik dersleridir.

    (f) Değerlendirme, ilerleme ve yeterlilikler

    Öğretmenler öğretim programında yazılı olan hedefler temelinde kendi ayrı konularında değerlendirmeler gerçekleştirirler. Değerlendirme günlük okul hayatının sürekli bir parçasıdır ve her öğrenci yılda en az bir kez bir rapor almaktadır. Buna ek olarak bir okul yılı içerisinde en az bir kez bir ara rapor verilebilir. Başarı hem sürekli olarak hem de öğretmenlerin uyguladığı sınavlarla değerlendirilmektedir. Kapsamlı okul hayatının 9 yılını başarıyla tamamlayan öğrenciye bir belge verilmektedir. Seçmeli olan 10. yılı tamamlayan öğrencilere ek bir belge sunulmaktadır.

    Ortaöğretim ikinci devre eğitimi ve Ortaöğretim ikinci devre sonrası eğitim

    (a) Öğretim Türleri

    Lukio/Gymnasium (Genel Ortaöğretim ikinci devre) Ammatillnen oppolaitos /Yrkeslaroanstalt (mesleki Ortaöğretim ikinci devre) 16-19 Yaş

    (b) Kabul kriterleri

    Zorunlu öğretimi başarıyla tamamlayan öğrenciler genel ve mesleki eğitim ve öğretim için uygundurlar. Başvuru süreci esasen ortak ulusal başvuru sistemi vasıtasıyla gerçekleşmektedir. Öğrenciler Ortaöğretim ikinci devre öğrenimi sunan herhangi bir öğrenim kurumuna ulusal kapsamda başvuru yapma hakkına sahiptirler. Ortaöğretim ikinci devrelere öğrenci seçimi esasen daha önceki okul çalışması kayıtlarına göre gerçekleşirken mesleki Ortaöğretim ikinci devreler tarafından kullanılan seçme kriterleri iş deneyimi ve diğer karşılaştırılabilir faktörleri ve muhtemelen de giriş ve yetenek sınavlarını da kapsayabilir. Okul ücreti olmamasına rağmen, öğrenim ekipmanı vasıtasıyla katkı yapılması gerekebilir. Öğrencilerin %90’ından fazlası temel eğitimin hemen ardından eğitimlerine devam etmektedirler. Bu öğrencilerin yaklaşık %54’ü genel Ortaöğretim ikinci devreye devam etmeyi seçerken %36’sı ise mesleki eğitim veren Ortaöğretim ikinci devreleri tercih etmektedir. Hem genel Ortaöğretim ikinci devre eğitiminin hem de mesleki Ortaöğretim ikinci devre eğitimin tamamlanması öğrencilere yüksek öğrenime devam etmeleri açısından seçilebilirlik sağlamaktadır.

    (c) Öğretim programı kontrolü ve içeriği

    Ulusal Eğitim Kurulu hem genel Ortaöğretim ikinci devre eğitiminin hem de mesleki Ortaöğretim ikinci devre eğitim ve öğretiminin konu ve çalışma modüllerinin hedeflerini ve temel içeriklerine karar vermektedir. İlgili ulusal temel öğretim programına dayalı olarak her eğitim veren kişi yerel öğretim programını oluşturur.

    Genel Ortaöğretim ikinci devre eğitimindeki zorunlu konular ana dil ve edebiyat, ikinci ulusal dil, yabancı diller, matematik ve doğal bilim çalışmaları, insani bilimler ve sosyal bilimler, din ya da ahlak bilgisi, fiziksel ya da sağlık eğitiminin yanı sıra sanat ve uygulamalı konuları içermektedir. Buna ek olarak, öğretim programı hükümleri okullar tarafından belirlenen uzmanlaşma ve uygulamalı dersleri içermektedir. Öğrenciye aynı zamanda danışmanlık hizmeti de sunulmalıdır.

    Bir mesleki eğitim kurumuna devam eden bir öğrenci için temel öğretim programı ana dil, ikinci ulusal dil, yabancı diller, matematik, fizik, kimya, sosyal bilimler ve çalışma hayatı, fiziksel ya da sağlık eğitiminin yanı sıra sanat ve kültür derslerini içermektedir.

    Mesleki Ortaöğretim ikinci devre eğitimi yeterlilikleri okul tabanlı eğitimde ya da stajyerlik eğitiminde edinilebilir. Öğrencinin bireysel çalışma planları kendi seçimlerini ve çalışmalarının ilerleyişini belirlemektedir.

    (d) Değerlendirme, sınıf geçme ve yeterlilikler

    Genel Ortaöğretim ikinci devre eğitiminin öğretim programı üç sene olarak belirlenmiştir ancak öğrenciler bu eğitimi 2 ya da 4 yılda da tamamlayabilmektedirler. Eğitim yıllık derslere göre organize edilmiş değildir. Her ders, dersin tamamlanmasına göre değerlendirmeye tabi tutulur ve bir öğrenci gerekli sayıda dersi tamamladığı zaman okul diplomasını alır.

    Genel Ortaöğretim ikinci devre eğitimi iki ulusal ana dili, bir yabancı dili ve matematik ya da genel dersleri (insani bilimler ve doğal bilimler) içeren dört zorunlu testten oluşan ulusal bir üniversite giriş sınavı ile sona ermektedir. Öğrenciler sınavda seçmeli testler de alabilmektedirler. Üniversite giriş sınavının ve tüm Ortaöğretim ikinci devre eğitimi öğretim programının başarılı bir şekilde geçilmesinin ardından öğrenciler geçilen testlerin ayrıntılarını, elde edilen derece ve notları gösteren ayrı bir sertifika almaktadırlar. Mesleki Ortaöğretim ikinci devre eğitim ve öğretimi gören öğrenciler de üniversite giriş sınavına girebilmektedirler.

    Mesleki eğitim ve öğretim yedi farklı eğitim alanını, 112 farklı çalışma programını içeren 52 mesleki yeterliliği kapsamaktadır. Çalışmaların kapsamı üç yıldır (120 kredi). Her mesleki yeterlilik en az 20 kredilik kısmı şirketlerde işi öğrenme olmak üzere, diller ve bilimle gibi temel konular ve seçmeli konuları içermektedir. Çalışmalar öğrenci danışmanlığını ve bir final projesini de içermektedir. Bazı çalışmalar zorunludur, bazıları ise seçmelidir.

    Öğrenci becerileri ve bilgisi her çalışma modülünü tamamlanmasının ardından değerlendirilmektedir. Bir yeterlilik sertifikası bireysel çalışma planına dahil edilmiş olan tüm çalışmaların tamamlanmasının ardından verilmektedir.


    Yüksek öğrenim

    (a) Kurum tipleri
    Yüksek öğrenim, profesyonel hayata yönelik yüksek öğrenim kurumları olan üniversiteler ve teknik okullarda sunulmaktadır. Her ikisinin de kendi profilleri bulunmaktadır; üniversiteler bilimsel araştırma ve öğretimi vurgularken teknik okullar daha uygulamaya yönelik bir yaklaşım benimsemişlerdir.

    (b) Erişim
    Finlandiya’daki üniversite giriş sınavı yüksek öğrenim için genel seçilebilirlik olanağı sunmaktadır. Buna ek olarak, Finlandiya teknik okul derecesine sahip olanlar, Ortaöğretim ikinci devre sonrası mesleki yeterliliklere sahip olanlar ya da en azından üç yıllık bir mesleki yeterliliğe sahip olanlar da üniversite eğitimi için seçilebilirliğe sahip olarak addedilmektedirler. Üniversiteler aynı zamanda alakalı üniversite tarafından gerekli olarak addedilen açık üniversite çalışmalarını tamamlamış olan ya da üniversitenin çalışmaları tamamlamak için gerekli beceri ve bilgiye sahip olduğuna inandığı kişileri de kabul edebilir.

    Tüm çalışma alanlarına kısıtlanmış giriş, “numerus clausus” bulunmaktadır. Başvuru yapan kişi sayısı mevcut kapasiteyi geçtiği için üniversiteler değişik öğrenci seçme kriterlerine başvurmaktadırlar.

    Kabul için genel şart genel ortaöğretim ikinci devre eğitiminin ya da mesleki ortaöğretim ikinci devre eğitim ve öğretiminin tamamlanmış olmasıdır. Diğer bir deyişle, aşağıda belirtilen adaylar teknik okul çalışmaları gerçekleştirme hususunda yeterlilik sahibi olarak kabul edilmektedirler: üniversite giriş sınavına girmiş olanlar ya da ortaöğretim ikinci devre eğitimini tamamlamış olanlar ya da mesleki yeterliliğe sahip olanlar (ya da Ortaöğretim ikinci devre sonrası bir yeterliliğe sahip olanlar) veya eşdeğer bir uluslararası ya da yabancı yeterliliğe sahip olanlar.

    Teknik okullara öğrenci seçimi ana olarak okul başarısına ve iş deneyimine ve genelde de giriş sınavlarına dayanmaktadır.

    (c) Yeterlilikler

    Üniversitelerdeki derece sistemine göre düşük ya da daha yüksek seviyede akademik derece almak mümkündür. Daha düşük seviyedeki ya da lisans seviyesindeki derece (120 kredi) 3 yılda ve yüksek ya da mastır derecesi (160-180 kredi) 5-6 yılda tamamlanabilir. Buna ek olarak, üniversiteler bilimsel lisans üstü derecesi olan licentiate ve doktora dereceleri vermektedirler.

    Bir teknik okul derecesi almak için gerekli çalışmalar 3,5-4 yıl ya da 140-160 kredi gerektirmektedir bu da teknik okulların öğrenciye bir derece sertifikası verdiği çalışma alanına göre değişmektedir. Bazı teknik okullar 1 Ağustos 2002 tarihinden itibaren bir sınav sistemine göre lisans üstü derecesi çalışmaları önermektedir. (Cf 2. bölüm)

    Yetişkin eğitim ve öğretimi

    Gençler için ortaya konulan ve yaygın okullardan üniversite öğrenimine kadar değişen tüm eğitim ve öğretim şekilleri yetişkinler için de sunulmaktadır. Bazı eğitim kurumları yalnızca yetişkin eğitim ve öğretimine odaklanmışlardır. Yetişkin eğitim ve öğretimi firmalar içerisinde hizmet içi eğitim şeklinde de verilmektedir.

    Yetişkinler için ortaöğretim ikinci devre sonrası eğitimde, yetişkinler tıpkı gençler gibi üniversite giriş sınavı için eğitim görebilir ve aynı sınava katılabilirler. Yetişkinler aynı zamanda gençlerle aynı ortaöğretim ikinci devre sonrası mesleki yeterliliklere de sahip olabilirler.

    Yetişkinlerin özellikle yetişkinler için tasarlanmış olan yeterlik tabanlı yeterlilikler sistemi vasıtasıyla mesleki yeterlilikler için eğitim görmeleri ve bunları kazanmaları esnek bir yoldur. Sistem kişilere kendi mesleki becerilerini bu becerileri işte, okul çalışmalarında ya da kendi boş zaman etkinlikleri esnasında kazanmış olmalarından bağımsız bir biçimde yeterlik testlerinde gösterme şansı tanımaktadır. Çalışmalar her öğrenci için ayrı olarak hazırlanan bireysel öğrenme programlarına dayanmaktadır. Yeterlik tabanlı üç yeterlilik bulunmaktadır: ortaöğretim ikinci devre sonrası , ileri mesleki yeterlilikler ve özel mesleki yeterlilikler. Yeterlik tabanlı yeterlilikler Ulusal Eğitim Kurulu tarafından saptanmaktadır. Diğer yandan sistemin kurulumu ve denetlenmesi iş veren, çalışan ve öğretmen temsilcilerinden oluşan üç taraflı yeterlilik komitesinin sorumluluğu altındadır.

    Yeterlik tabanlı yeterlilik sistemi hayat boyu öğrenmenin ilkelerini yansıtmaktadır. Devlet aynı zamanda hayat boyu öğrenme ilkesini liberal yetişkin eğitim kurumlarını finanse ederek de desteklemektedir. Bu eğitim kurumlarının geniş bir özerkliğinin yanı sıra verilen eğitimin hedeflerine, hedef kitlesine ve metotlarına karar verme özgürlüğü de bulunmaktadır.

    Özel ihtiyaçlar

    Temel eğitimde, özel ihtiyaç eğitimi ana olarak normal okul eğitimiyle bağlantılı bir şekilde sağlanmaktadır. Eğer bir öğrenciye engelli ya da hasta olması, geç gelişme gösterme, ruhsal bozukluklar ya da benzer diğer nedenlerden ötürü normal bir öğrenme grubu içerisinde eğitim sağlanamıyorsa, bu öğrencinin özel ihtiyaç sahibi kişiler için sağlanan eğitime kabul edilmesi ya da transfer edilmesi gerekmektedir. Bu tür durumlarda, özel ihtiyaç eğitimi özel bir sınıfta ya da uygun başka bir yerde de verilebilir. Eğitim özel sınıf öğretmeni vasıtasıyla verilir. Özel ihtiyaç eğitimine kabul edilen ya da transfer edilen her öğrenci için bireysel bir öğretim programı hazırlanması zorunludur. Buna ek olarak, özel desteğe ihtiyacı olan öğrencilere uygun olan durumlarda normal kurumlar tarafından ilkokul öncesi ve mesleki eğitim ve öğretim sunulmaktadır.

    Öğretmenler

    Kreşlerdeki öğretmenler ve rehber elemanlar ya bir üniversiteden veya teknik okuldan lisans derecesine sahiptirler ya da ortaöğretim ikinci devre sonrası mesleki yeterlilikler olarak bilinmekte olan yeterliliklere sahiptirler. Buna ek olarak, ortaöğretim ikinci devre düzeyinde ilgili mesleki yeterliliklere sahip olan diğer çocuk bakımı profesyonelleri tarafından desteklenmektedirler.

    Temel eğitimin ilk altı yılında görev yapan öğretmenler genelde tüm derslere girmektedirler (sınıf öğretmenleri), buna karşılık son üç yıllık dönemde ve ortaöğretim ikinci devre düzeyinde konu uzmanı öğretmenler (konu öğretmenleri) görev yapmaktadır. Sınıf öğretmenleri Eğitim Mastırı yapmış kişiler iken konu öğretmenleri pedagojik derslerin yanı sıra ders verdikleri konuda Mastır derecesine sahip kişilerdir.

    Sınıf öğretmenliği eğitimine başvuran kişilerin üniversite giriş sınavını başarıyla tamamlamış olmaları gerekmektedir. Sınıf öğretmenliği eğitimi için giriş sınavı yazılı bir sınav, bir yetenek testi ve mülakat içermektedir. Bazı üniversiteler aynı zamanda bir grup durum çalışması ve seçmeli olarak kendi sınavlarına girilmesini talep etmektedirler.

    Konu öğretmenliği için başvuruda bulunan kişiler her zamanki prosedürü takip ederek ayrı ayrı üniversite fakültelerine ve kendi ana konularından sorumlu olan bölümlere (örneğin matematik) başvuru yapmaktadırlar. Konu öğretmeni olmayı arzu eden kişiler bundan başka ayrıca konu öğretmenliği eğitimi için başvuruda bulunacaklardır. Bazı üniversite fakültelerinde öğrenciler doğrudan konu öğretmenliği eğitimine başvuru yapabilmektedirler.

    Kuruma ve konuya bağlı olarak, mesleki ve teknik okul öğretmenlerinin ya 1) uygun bir lisans (ya da lisansüstü) akademik derece 2) uygun bir teknik okul derecesi ya da 3) kendi mesleki alanlarında mümkün olan en üst düzeyde yeterliliğe, alanda en az 3 yıllık deneyime ve en az 35 kredilik (52.5 ECTS) pedagojik çalışmaya sahip olmaları gerekmektedir. Üniversite öğretim görevlilerinin genel olarak bir doktora ya da diğer lisansüstü derecelere sahip olmaları gereklidir.

    Eğitim Alanında Sürdürülmekte Olan Reformlar ve Tartışma Konuları

    Temel Eğitim

    Temel eğitim için temel ulusal öğretim programı yenilenmiştir ve kademeli olarak kabul edilecektir. Aralık 2001 tarihinde Hükümet tarafından onaylanmış olan yeni bir zaman dağılımı, yeni temel ulusal öğretim programı ile birlikte kabul edilecektir. Tüm eğitim verenlerin yeni öğretim programını en geç Ağustos 2006 tarihinde uygulamaya koyması gerekmektedir. 1994 yılından kalma temel ulusal öğretim programı ile karşılaştırıldığında en büyük şans daha açık ve net yönergeler ve bağlamsal çerçeve olacaktır. Haftalık toplam ders sayısı sağlık eğitimi adında yeni bir ders koyulmuş olmasına rağmen değiştirilmemiştir.

    Hükümet Temel Eğitim Yasasının okul çağındaki çocuklar için öğretim programı dışı sabah ve öğleden sonra etkinliklerine ilişkin tüzüklerine bazı eklemelerde bulunmuştur. Belediyeler Ağustos 2004 tarihi itibariyle Devletten temel eğitim 1. ve 2. sınıf öğrencileri ve özel ihtiyaç sahibi öğrenciler için düzenlenen bu tür etkinlikleri düzenlemek için destek alma yetkisine sahiptirler. Bununla birlikte, belediyeler sabah ve öğleden sonra etkinlikleri sunmaya zorunlu değildirler, ancak eğer bunu yaparlarsa ailelerden para toplayabilmektedirler. Bu etkinliklerin hedefleri ve ana içerikleri 2004 yılının başlarında Ulusal Eğitim Kurulu tarafından ortaya konulmuştur. Hükümet aynı zamanda bu etkinliğe dahil olan personelin sahip olması gereken yeterliliklere ilişkin bir kararname yayınlamıştır. Hükümet sabah ve öğleden sonra etkinliklerinin gelişimini denetleyecek ve 2006 yılında raporunu sunacaktır.

    Genel Ortaöğretim İkinci Devre Eğitimi

    Genel Ortaöğretim ikinci devre eğitimi için öğretim programı reformu da yoldadır. Yeni bir temel öğretim programı oluşturulmuş ve temel öğretim programı tabanlı yeni yerel öğretim programları okullarda Ağustos 2005 tarihinde kullanılacaktır.

    Üniversite giriş sınavında reform gerçekleştirme konusu oldukça tartışılan bir konudur. Burada amaç öğrencilere adayların kendi ana dillerinin yanı sıra aralarında ikinci ulusal dil, yabancı dil, matematik ve genel bilimlerin olduğu sınavlardan üçünü seçmek durumunda oldukları daha fazla seçenek sunmaktır. Genel bilimlerde sınavın yapısında reform gerçekleştirilmiştir. (2006 tarihi itibariyle yürürlüğe girecektir.) Amaçlardan bir tanesi bu testi yüksek öğrenim için öğrenci seçmede daha uygulanabilir hale getirmektir.

    Yetişkin Eğitim ve Öğretimi

    İnsanların Finlandiya’da ortalama olarak 59 yaşında emekli olmalarının en önemli nedenlerinden bir tanesi yetersiz mesleki beceriler olarak gösterilmektedir. Araştırma sonuçları göstermektedir ki düşük seviyede bilgisayar bilgisi ve okuma bilgisi katılımsızlığa ya da yetişkin eğitimine katılmamaya bilinçli bir şekilde karar alınmasına katkıda bulunmaktadır. İş gücündeki yaklaşık yarım milyon kişi yalnızca Ortaöğretim birinci devre mezunudur. Bu kişilerin mesleki yeterliğini geliştirmek ve istihdamlarını garanti altına almak için 2003-2007 dönemi için ayrı bir Hükümet programı oluşturulmuştur. Programın amacı Ortaöğretim ikinci devre eğitimine sahip olmayan mümkün olduğunca çok yetişkinin mesleki yeterlilik, ileri mesleki yeterlilik ya da uzman mesleki yeterliliği sahibi olmasını sağlamaktır. Çalışan grup kaynakların büyük çoğunluğunun mesleki ortaöğretim ikinci devre yeterliliklerine yönelten ya da bunları destekleyen çalışmalara ayrılacağını düşünmektedir. Çalışmaların hedefi bir girişim gerçekleştirmek ve tüm yetişkin nüfusun eğitime katılımını artırmak, uzun bir süreden beri eğitim ya da öğretime katılmamış olan kişilerin çalışma becerilerini geliştirmek ve daha ileri düzey eğitim almak için olanaklar tahsis edilmesini garanti altına almaktır. Bu program için tahsis edilen kaynakların bir kısmı bilgi toplumunun ihtiyaç duyduğu becerilerin eğitimine ayrılacaktır. Program 30-59 yaş grubunu hedeflemektedir.

    Yüksek Öğretim

    1997 yılında teknik okullarda lisansüstü derecelere duyulan ihtiyaç sorunu ortaya çıkmış ve iki yıl sonra lisansüstü derecelere ilişkin karar 2000 yılının başında alınmıştır. Teknik okullarda lisansüstü derecelere ilişkin yasa 1 Ocak 2002 tarihinde yürürlüğe girmiştir ve Eğitim Bakanlığı 20 teknik okula üçlü derece programları başlatmaları için izin vermiştir. 2003 yılında daha fazla teknik okul bu kapsama girmiştir. Bu denemeye 2005 yılında son verilecektir.

    Teknik okul lisansüstü derecesi, yeni bir üniversite derecesi ve bir teknik okul derecesini ya da diğer alakalı yüksek öğrenim derecelerini tamamlamış olan ve derecenin tamamlanmasının ardından bu derecenin tamamlandığı alanda en az 3 yıllık iş deneyimi olan kişileri hedeflemektedir. Yeni yüksek öğretim derecesi çalışma hayatı ihtiyaçlarına göre belirlenmiştir ve yetişkin eğitimi hedefleri doğrultusunda uygulanmaktadır.

    Bologna süreciyle ilişkili olarak yüksek öğrenimde iki kademeli derece sisteminin kabulü planı Finlandiya’da uygulamaya konulmaktadır. Değişikliğe uğramış bir Üniversiteler Yasası 1 Ağustos 2005 tarihinde yürürlüğe girecektir ve iki kademeli derece yapısını başlatacaktır. İki kademeli derece yapısında, Mastır derecesi lisans derecesine ya da karşılaştırılabilir eğitime bağlı olacaktır. Bu derece yapısı tıp ve dişçilik hariç tüm alanlar için geçerli olacaktır. Finlandiya ders kredi sisteminin yerini Avrupa ECTS kredi sistemi alacak ve bu da Fin üniversite derecelerini uluslararası çapta karşılaştırmak için kolaylık sağlayacaktır.

    Yüksek öğrenim derecesini tamamlamak için gereken sürenin kısaltılması için de çaba gösterilmektedir: Üzerinde değişiklik yapılmış Üniversiteler Yasası üniversite ve teknik okul derecesi öğrencilerinin eğitim haklarına ilişkin yönetmelikleri içerecektir. Üniversiteler öğrencilere ortaya koyulan zaman sınırları içerisinde derecelerini alabilmeleri için rehberlik ve eğitim sağlamakla görevli olacaklardır.

    İyileştirilmiş rehberliğe ek olarak, öğrencilere, tabi oldukları vergiler üzerinden bir öğrenci kredisi indirimi hakkı tanınarak, bu öğrencilerin okul çalışmalarını ortaya konulmuş olan zaman sınırları içerisinde tamamlamaları teşvik edilecektir.