Fahriye Abla

'En Güzel Şiirler' forumunda masum güzel tarafından 15 Şubat 2010 tarihinde açılan konu


  1. hava keskin bir kömür kokusuyla dolar
    kapanırdı daha gün batmadan kapılar
    bu afyon ruhu gibi baygın mahalleden
    hayalimde tek çizgi bir sen kalmışsın sen!
    hülyasındaki geniş aydınlığa gülen
    gözlerin , dişlerin ve akpak gerdanınla
    ne güzel komşumuzdun sen fahriye abla

    eviniz kutu gibi küçücük bir evdi
    sarmaşıklarla balkonu örtük bir evdi
    güneşin batmasına yakın saatlerde
    yıkanırdı gölgesi kuytu bir derede
    yaz kış yeşil bir saksı ıtır pencerede
    bahçede akasyalar açardı baharla
    ne şirin komşumuzdun fahriye abla

    önce upuzun sonra kesik saçın vardı
    tenin buğdaysı , boyun bir başak kadardı
    içini gıcıklardı bütün erkeklerin
    altın bileziklerle dolu bileklerin
    açılırdı rüzgarda kısa eteklerin
    açık saçık şarkılar söylerdin en fazla
    ne çapkın komşumuzdun sen fahriye abla

    gönül verdin derlerdi o delikanlıya
    en sonunda varmışsın bir erzincanlıya
    bilmem şimdi hala bu ilk kocanda mısın
    hala dağları karlı erzincanda mısın
    bırak geçmiş günleri gönlüm hatırlasın
    hatırada kalan şeyler değişmez zamanda
    ne vefalı komşumuzdun sen fahriye abla

    Ahmet Muhip DIRANAS
     



  2. Cevap: Fahriye Abla

    Ahmet Muhip DIRANAS'ın en güzel şiirlerinden birisi ... Hatta bir filme de konu olmuştu diye de biliyorum....Eline sağlık....
     



  3. Cevap: Fahriye Abla

    ewet çok güzel bende büyük anısı vardr
     



  4. Cevap: Fahriye Abla

    Benimde sevdiğim bir şiir :f118: