derın denısım(imkansız denen bı ask hikayesı)

'Kısa Bilgiler' forumunda kaya... tarafından 17 Kasım 2009 tarihinde açılan konu


  1. arkadaslar ben bu siteye daha yenı uye oldum ve cok heycanlıyım umarım yazdıgım hikayeyı
    begenırsınız bu gece öncelıkle karekter tanıtımı yapıcam insallah begenırsınız...


    derın yılmaz...
    hemşire 23 yasında esmer yesıl gözlu.ve denısı cok sevıyor izmirde bir hastahanede çalısıyor ama omuzlarına nasıl bır yuk aldıgının farkında değil...


    denıs eser...
    matematık öğretmenı.26 yasında.esmer mavı gözlü ve 5 yasından berı bır hastalıkla uğrasıyor
    heyecanlıgında veya sinilendıgınde nöbet gecırıyor.oda derını sevıyor


    can eser...
    edebıyat öğretmenı.28 yasında denısın abısı kumral ela rengı gözlerı var.cok neselı.ve 4 yasında bir oglu var


    aylın duran...
    denıs ve canın annesı.kumral neselı sevecen cana yakın...


    alı eser...
    canın oğlu.annesı ve babası o iki yasındayken ayrılınca babaannesının yanında yasamaya basladılar.4 yasında sarısın sevımlı...


    arda guney...
    derının doktoru ve derıne asık.ama bunu ona nasıl söylıyecegını bılemıyor.29 yasında.sarısın
    yesıl gözlu.

    bölüm 1...kendime itiraf edemedığım gercekler

    Bugun herzamankı gibi yine telefonun calmaya basladı.Hemen kostum ardından
    canın telaslı sesini duyar duymaz lafını bitirmesini beklemeden hemen geliyorum
    dedim.sonra hemen arabama bindim ve Canlara vardım.Denıs nöbet geciriyordu
    hemen iğnesini yaptım ve kendisine gelene kadar onu sakinleştirecek sözler
    söylemeye basladım.Bu aralar nöbetlerı hem uzun sürüyor hemde artmıstı sankı
    ama bunu ne Can'a nede Aylın teyzeye sölemeye niyetım yoktu.Zaten yeterınce
    uzuluyorlardı.Denisin hastalığı dunyada az görunun endişelendiği zaman ve
    ya uzuldğu zaman görulen bi hastalıktı.omuzlarıma böyle bı yük aldığıma
    ınanamıyorum ama Denisi de dunyada herseyden daha cok seviyorum.
    Ben buları dusunurken denis kendine geldi ve bn evime doğru o sessiz
    yanlız evime doğru yol almaya basladım.evıme gittim ve daha yenı nöbettem
    geldiğim için çok yorgundum hemen yatağıma uzandım ama uyuyamadım gecmişimi
    dusunmeye basladım...
     



  2. Kolay gelsin diyelim.Hikaye bitince güzel olur inşallah.Ama sana tavsiyem : Hikayeni buraya yazarken yazım ve imla kurallarına azami ölçüde dikkat et.Anlatmak istediğini tam olarak anlatabilmen için bu gerekli.Ve özellikle paragraflara dikkat et.Çünkü paragraflar okunurluluğu arttıracaktır.Şimdi yukarıdaki ilk bölüme bakıyorum da dümdüz bir yazı gibi.Paragraf dikkat de çeker.

    Tabi yine de sen bilirsin....;)
     



  3. uyarıların için tesekkur ederım bir daha kı bölumde(insallah tutarsa)bunlara dikkat edıcem yorumun için tesekkur ederım...
     



  4. İzmir...

    Daha 3 yıldır Balıkesirde çalısıyor olmama ragmen yine atamam olmustu.
    Hemde İzmire ailem her nekadar uzulseler de yinede yakın olmasına
    seviniyorlardı.Ben ise onlara belli etmesemde çok mutluydum Balıkesirde
    onların yanındaydım ama istediğim gibi bir hayatım yoktu yanı istediğim
    gibi bir hemşire değildim.İzmiri ise cok seviyordum orası benim için ayrı
    bir önem taşıyordu.Nedenini bilmiyorum ama orda beni ceken bir seyler vardı.
    üniyi orda okuduğum için olabılırdı bu yada baska bir seyden...
    Annem ağlaya sızlaya butun hazırlıkları bitirmişti.Babam ise ev işini
    halletmıstı
    Bu aralar da birde doğum gunum yaklısıyordu.Ben unuttuklarını zannederken
    ailem bana cok güzel bir doğum gunu hazırlamıstı.Hediyelerı ise okurken
    kirada oturduğum evi almıslardı bana İzmiri ne kadar cok sevdiğimi
    biliyorlardı.O kadar sevindim ki.1 hafta kalmasına ragmen evi kendi
    zevkime göre dösedim.Çok güzel olmustu 3 katlıydı evim.
    Bu sefer daha güzel dösemiştim öğrenciyken bodrum katını kullanmıyordum bile
    sadece br katını kullanıyordum.
    Artık gitmeme sadece bir gun vardı hem sabırsızlanıyordum hemde üzülüyordum
    gitmem gunum geldiğinde annemde bnmle gelmek istedi çünkü esyalar gelecek
    ve evin temizlenmesi yerleştirilmesi gerekiyordu annem babam ben
    hep birlikte yola çıktık.
    Yolculuk ev yerleştirme flan derken zamanın nasıl gectiğini anlamadık.
    4 gun geçmişti bile.2 gun sonra işe baslıycaktım.Bugun annemler Balıkesıre gerı
    döndu.
    Bu gece yanlızdım.Ben hiç evde yanlız kalmamıstım kendimi o
    kadar yanlız hissediyordum kı neyse kı çalısmaya baslayınca gunlerın nasıl gectiğini anlamyacaktım nasıl olsa.Çünkü burada calıstıgım hastahane cok yoğunmus.
    Çalısmak için can atıyordum.
    Bugun işe gidecektım özenle hazırlandım ve yola cıktım.sonunda varabılmıstım
    cunku burası benım evıme bıraz uzaktı yol yarım saat sürüyordu.Hemen
    içerıye girdim ve calısanlarla tanısmaya basladım.Hepsı çok iyi insanlara
    benzıyordu.Beraber calısağım doktor beyle de tanısdım.Arda Güney bana
    bölumum hakkında bılgı vermeye basladı
    ''Burası cok yogun bir bölum ama cok zevklı zamanın nasıl gectıgını anlamıyorsun''
    dedı.
    ''Zaten bu bölume isteyerek geldım''dedım
    ''hımm iyi o zaman beraber iyi vakıt gecırıcez desene''dedı ve gulumsedı
    Gulumseyerek karsılık verdım ve işimizin basına gectık.

    arkadaslar yazım yanlısları için özur dilerim.İnşallah beğenirsiniz.yorunlarınızı beklıyorum
    şimdiden teşekkur ederım;)
     



  5. Hikayen hayırlı olsun. Şuana kadar anlatım iyi sade bir dille yazmışın:f40: Bazı imla hataları ve Pardusun tavsiyelerine uymamış olsanda anlatılmak istenen kolay anlaşılıyo.
    Okurken sanki bir dizi senaryosu gibi canlandı gözümde ;) Karakterler hayali mi merak ettim
     



  6. öncelikle yorumun için tesekkur ederim.evet karakterler hayalı bu arada gercekten imla kurallarına dikkat etmeye calıstım ama biraz acele ettıgım için olmadı sanırım:oops:
     



  7. güzeldi
    kalemin daim olsun
     



  8. 3.HISLER

    Bu gun kendimi bir garip hissediyordum.sankı hayatımda bir dönum noktası
    gibiydı.hislerime cok guveniyordum bu yusden sadece hissettiğim seyler
    yuzunden veya görduğum bir ruya yuzunden bir gunumu mahfettiğim olurdu.
    Bu gecede yine öyle bir ruya görmustum.Bizim hastahanedeydım
    ameliyathanenın önunde bağıra çağıra ağlıyordum.Bırılerı bana bır seyler anlatmaya
    çalısıyordu ama dinleyemiyordum bağırıyordum ama sankı sesim çıkmıyordu.
    O sırada bırını gördum ölmustu onun için ağlıyordum.Ama kim olduğunu
    bilmiyorum.Kucuk bşr cocuk gördum o sırada 4-5 yaslarında ona sarılıyordum
    ağlıyordum o da ağlıyordu onunla bir seyler konusyordum.Gulumsuyordum ama
    aynı zamanda ağlıyordum koskoca hastahanede kimse yoktu sadece ben kucuk
    cocuk yaslı bir kadın beni sakınlestirmeye çalısan sarısın cocuk 20 25 yas
    arasında ve ölen çocuk o da 20 25 yaslarındaydı ama o esmerdi gözlerı acıktı
    cam mavısı gözlerı vardı.O sırada elini tuttum sıcacıktı nabzını hissediyordum
    kalbı atıyordu o sıra seslerı duymaya basladı yasıyor diye bağırdığımı duydum.
    Gerısı ise karanlık cığlıklar gulusmeler ama göruntu yok baska baska sesler
    olmaya baslıyor ama yınede konusamıyorum.
    Sonra uyandım her taraf karanlık hemen ısığı yaktım yastığım ıslaktı.
    Saat 5 civarınaydı tekrar uyumayı denedim ama olmadı kalktım kendime bı
    kahve koydum içtim o sırada bir program yaptım
    kendime sahıle cıkıp yuruyecektım sonra gelip dus alıp çıkıcaktım ama bunları
    2 saat içinde yapmam gerekiyordu çunku hastahaneyle evimin arası uzaktı yol
    yarım saat kadar suruyordu.saat 8 de işte olmam gerekiyordu çunku calıstığım
    bölüm çok yoğundu.ve sadece bir ben ve bir doktor vardı.O yuzden saat 8 de
    iş basında olmam gerekiyordu.Hemen ustume rahat bir seyler geçirdim ve sahılde
    kosmaya basladım ama saatın nasıl gectiğini anlamamıstım 2 saat şimdiden
    gecmişti bile hemen eve gittim dusa girdim saclarımı yaptım ve ıse gectım...

    ınsallah begenırsınız...:f103:
     



  9. merhaba aramıza hoşgeldin hikayen çok güzel gidiyor bende sanki bir dizi takip ediyor gibi hissettim ama her bölümü ayrı bir konu açarak eklersen cevaplardan takip etmekten daha kolay olur bizim için sanırım kolay gelsin
     



  10. yorumun ıcın cok tesekkur ederım ama her bölumu ayrı bölum acarak yazarsan daha ıyı olur demıssın ne demek ıstedıgını anlamadım ama nasıl yapacagımı söylersenız sızın ıcın daha rahat olacaksa öyle yaparım
     



  11. güzel olmuş hepsi kardeşim sen daha iyi bilirsin ben yorum yapmam....
     



  12. olur mu bn sızın yorumlarınızla gelıstırıcem kendımı ;)))
     



  13. arkadaslar bn yazılarımda nasıl paragraf yapabılırım.
     



  14. Cevap: derın denısım(imkansız denen bı ask hikayesı)

    Güzel
     



  15. téŞekkürLér...
     



  16. yorumlarınız ıcın tesekkur ederım
     



  17. Doğum Gunum ve Müthış Hediyem

    ---Her ne kadar erken gelsem de hastalar kapıda sıra olmaya baslamıslardı
    aslında mesayı 8:30 baslıyordu ama ben 8'de hastanedeydım ve hastalar sıra
    olmustu doktor bey gelene kadar bn butun hastaları bitirdim.Doktor bey geldi
    ''bu gun bensız idare edebilirmisin'' diye sordu
    ve bende kabul ettım zaten sadece ikimiz vardık ve ben acılde tek basımaydım
    neyseki bu haftaki nöbetimi halletmiştim.Saat 5 e kadar çalısıp gidecektım.
    Doktor bey gitti ben ise 112 den hasta gelmemesi için dua edıyordum
    pansuman enjeksiyon flan neyse ama şoktakı hastalarla bas edeceğimi
    zannetmıyordum ama doktorum bana cok guvenıyordu
    hep ileride daha iyi yerlerde olacağımı söyluyordu bunun altında yatan tek
    sebep ise işimi severek yapmammıs.Ben hastaları tam bitirdim rahatım derken
    aklıma yine dun geceki ruya gelivermıstı galıba calısınca hersey unutuyordum
    bu yuzden hasta gelsin demeye bile basladım ama ruya ölü çocuğum gözlerı bir
    bir turlu aklımdan çıkmıyordu ne yapsam olmuyordu tam onu dusunurken doktor
    bey kapıda görundu
    --''öğleden sonra geleceğinizi söylemiştiniz'' dedim saskınlık içinde
    ---o ise bana sadece saatı gösterdı
    saat 12 30 du ve ben hala oradaydım sonra bana gulumsedı ve cok
    calıştığımı söledi ve beni hemşirelerin oturduğu odaya çıkardı.
    ----Orası çok kırık dökuk kirli bir yerdi bir gun
    arkadaslarla 5 den sonrada kaldık ve orayı çok güzel bir yer halıne getrdık
    ve bir mini buz dolabı bile aldık dolaparı onarması için bir usta cağırdık
    duvarları boyattık her gun birimiz temızlıyorduk ve artık eskisinden eser
    bile yoktu öğle yemeklerımızı bile burda yiyorduk hatta doktorlar bile bazen
    bize katılıyordu hergun kendimiz yemek yapıp getırıyorduk ve cok mutluyduk
    doktor bey odaya girmeden önce beni durdurdu ve gözlerımı kapatmamı söyledı ben
    ''neden'' diye sorunca
    --''hadi ama zaten yarım saattır seni bekliyoruz'' dedi
    ve gözlerımı kapattı ellerı çok soğuktu.o sırada odaya girdik bir anda
    ''suprız!!!''diye bağırdılar
    ---tabı yha nasıl unuturdum bu gun bnm doğum gunumdu ahh
    inanmıyorum o kadar sasırmıstımkı göz yaslarımı tutamadım.yanında çalıstığım
    doktor bey bana bi mendil uzattı ve ağlamamamı söledi
    --''hadi yarım saatın var ağlayarak gecırmeyı dusunmuyorsun'' dedi
    ve bana göz kırptı arda bey gercekten
    mukemmel biriydı haklısınız dedim ve göz yaslarımı sildim onlar mukemmeller
    sonra pastamı kestım ve kac yasındasın esprilerinı yapmaya basladılar
    --''23'' dedim gercekten 23 dum
    --''yas saklamam'' dedim gulın ablaya göz kırptım
    ve herkez gulmeye basladı sonra herkez bana teker teker hediyelerını verıp
    cekildiler odada sadece arda bey ve ben kalmıstık acıl yarım saat daha
    gec başlıyordu ve biz odayı toparlamaya basladık
    --''son 15 dk'' dedi arda bey ve bana ''bıraz daha oturabılırsın hatta öğleden sorna bi planın varsa gidebilirsin'' dedi ama bnm bile unuttuğumu söleyınce kahkaha atarak
    gulmeye basladı ve bı anda cittileşerek ''az kalsın unutuyordum neden bana hediyenı vermemı söylemedın'' dedi ve ben daha çok kızarmıstım.gerek yoq flan dememe kalmadan arda bey
    önumde diz çöktu ve bana evlenme teklifi ettı...
     



  18. ınsallah begenırsınız yorumlarınızı beklıyorum arkadaslar...
     



  19. 5.NEDENLER

    Ne diyeceğimi bilmiyordum onu kımak istemıyordum çunku o cok iyi biriydi.Ama
    onunla böyle birseyde düşünmüyordum.Tam o sırada acıl telefonlarımı calmaya
    basladı ve soka girmiş bir hastanın geleceğini söylediler.Ben hemen kapıya
    yöneldım arda bey ise elimi tuttu ve
    ''cevap vermıycekmısın'' dedi
    ben ise telefonu işaret ederek kapıyı actım ve kosturmaya basladım 5 kattan 1 kata
    kosturarak inmiştik ama o an hissedemiyordum aslında şokta olan bendim.
    O bnm doktorumdu acaba ne yapmıstımda onun öyle hissetmesine sebep olmustum.
    Belkide hiç bir sey yapmamıstım ve o bu yuzden beni seviyordu.cunku butun
    hemşireler ona asıktı ve o hiç birine bakmamıstı.Çok yakısıklıydı kumral,
    gözlerı sankı çimenlere bakıyormusun gibi yemyeşil,gulumsediğinde herkezi
    kendine hayran yapabilirdi ama o beni secmişti bnm gibi basıt
    kendiyle ilgilenmeyen işkolik birini seçmişti.Hatta en yakın arkadasım esra
    bile ona sırılsıklam asıktı.evvvvet işte bulmustum ona teklifini
    reddettiğimde ne bahane söyliyceğimi bulmustum esrayı bahane gösterecektım
    aslında yalanda sayılmazdı belki esra onu seveseydi bn de ona karsı bir seyle
    besleyebılrdım ama bilmiyorum sankı aska tövbe etmıs gibiydim bu gune kadar
    hiç kimseye evlenme gözuyle bakmamıstım.Çunku ben bekar gayet mutluydum
    galiba asosyal oluyorum diye duşunmeye basladım o sıra Arda Bey'in sesini duydum
    ''o kadar hızlı kosmana gerek yok hasta daha gelmemiştir'' diye seslenıyordu
    Ama bu söyledıklerı kafamda yavas yavas sekil alıyordu sankı
    cumlelere yavas yavas anlam verıyordu beynın galıba deliriyordum
    o anda acıle geldık sonra o buzgibi ellerı beni tuttu ve kendine
    doğru cevirde o ana kadar ağladığımı fark etmemiştim gözlerımı sildi ve
    gözlerıme anlamlı bir bakıs attı dediği gibi daha ortada ne hasta,ne
    cığlıklar,ne ağlama sesleri,nede bir siren sesi yoktu.sonra bana
    ''benden mi kaçıyorsun yoksa hastayamı yetişmeye çalısıyorsun''dedi.
    o anda buz kestım ne diyeceğimi bilemedim
    ''arda bey bakın''dedim kekeleyerek sonra sozumu kesti
    ''birincisi sakın biz arkadasıyız demeye kalkma ikincisi yanlızken bana arda
    diyebilirsin''tam o anda
    ''ama herkeze arda bey demesini söyluyordunuz''diyecektım ki
    arda bile diyemeden o buz gibi parmaklarını dudaklarıma bastırdı ve
    ''ucuncusu''dedi ''bana sakın burdakı kızlara neden bana arda bey demelerı için ısrar ettiğimi
    anlamıyorum deme''dedi ve parmaklarımı dudaklarından cekti.
    ''bn tam arda bey lutfen''dedim ki o sırada sıren seslerı gelmeye basladı ve hasta ambulanstan cıktı
    onu görur görmez sok olmustum ıste oydu tam karsımda duruyordu...
     



  20. 6.Rüyalarım Gerçek Oluyor...

    İşte bu çocuk ruyamda görduğum o cocuktu ve arkalarından girenler ruyamda
    gördüğüm insanlardı sonrasını hatırlamıyorum uyandığımda bembeyaz bi odadayım
    Arda bey karsımda ama ruyamı gercekmi olduğunu bilmiyorum.O kadar gercektiki
    o sarısın cocuk ve arda bey yanımda dikiliyorlar sonra ikiside karsıma
    geciyorlar ve sarısın cocuk eliyle birini işaret ediyordu sonra
    ''bunun sana ihtiyacı var'' dıyordu işaret ettiği dun gece görduğum mavı gözlu çocuktu
    titriyordu sarısın çocuk ''yardım et ona sn bu kadar acımasız olmazsın''diyordu
    ''sn derinsin''diyordu ama ona ismimi nerden bildiğini
    bile soramıyordum dun aksamki gibiydı konusamıyordum Arda Bey o sırada
    ''hayır de bana bunu yapamazsın''diyordu.O sırada sarısın cocukla arda bey kavga etmeye
    basladılar onlara ''durun'' demek istiyordum ama yapamıyordum işte o sırada mavı
    gözlu çocuğun titremesı gectı ve ayağa kalktı bana elini uzattı ben ise ona
    hic bir sey diyemıyordum o da konusmuyordu arkasında bır kız vardı sadece.
    güzel,esmer,mavı gözlu çocuğa bişeyler anlatıyordu ama sesini duymuyordum
    kız bana dönuyordu bağırıyordu ama sesini duymuyordum sadece Arda Bey
    ve sarısın cocuğun sesi vardı arkamda sonra onların seside gitti ve her yer
    karanlık ...sonra ''yeterrrr'' diye bağırdım ve arda bey ve sarısın cocuğun
    aynı ruyamda olduğu gibi tepemde durduğunu gördum arda bey bana sürekli
    ''izine ihtiyacımın var derın'' diyordu sarısın çocuk ise oradaydı ama arkası
    dönuktu ama o olduğuna eminim.deliriyorum galıba sonra Arda Bey'e
    ''evet izine ihtiyacım var'' dedim ve kafamı yastığa gömdum sonra
    o kadını gördum bnm yanıma geldi ve bana bir bardak su verdı
    ''iyi msin yavrum''dedi sesi o kadar guzel geliyordu ki
    sıcacık o an boğazımın ne kadar kuruduğunu farkettım ve tessekkür edip suyu
    aldım Arda Bey sonra bana ''derin bi guneş hanıma git istersen''dedi gunes hanım
    psikiyatrımız ''tamam'' dedim ve ''acaba bu gun erken gidebilirmiyim'' dedim sadece
    kafasını salladı ''telefonunu bekliyorum''dedi ve ''bir seye ihtiyacın olursa ara''
    dedi tam gidiyordu ki ''ha bu arada''diyip arkasını döndu ona baktım ve ''annen
    aradı ona pansumanda olduğunu söyledim uzulmesın diye ararsın değil mı'' dedi
    kafamı salladım ve arda bey diyerek yataktan kalktım
    o sırada serum setının kolumda olduğunu yenı farketmıstım hemn cıkardım ve
    arda beyın arkasından yetıstım onların kim olduğunu sordum o ise bana
    ''sadece bir hasta''dedi ve gulumsedı bana sarıldı''çok calısıyorsun''dedi o anda
    sıcaklığını ve kalbının atısını hıssettım ''arda'' dedim snirli bi sekilde
    ''neyı var o cocuğun bana baktı ve tanıyor musun'' dedi bn ''hayır sadece kac gecedir
    ruyamda göruyorum''dedim bır kahkaha attı kı anlatamam hemen kıpkırmızı
    kesildım sonra da utandığımı anladı ve''kusura bakama''dedi sadece bnm
    duyabileceğim bir sesle gulumseyerek ve ''sn söylemessen
    ben gidip sorarım''dedim ardımdan arda beyın senısı duydum
    ve arkamdan kostu kolumu tuttu ellerının soğuğu iyi gelmistı o
    sırada oda bende kolumun kanadığının yenı farkına varmıstık ve ellerı kan
    içinde kalmıstı hemen pansuman odasına girdi ve elinde pamukla gerı döndu
    beni bir yere oturttu özenle kolumu temızledı bantladı ve ''böyle daha iyi
    kosturabılırsın''dedi ve göz kırptı.ben ise sinirli bir sekilde ağzımı actım
    ve ''neden böyle yapıyorsunuz''dedim ve ağlamaya basladım.ne oluyordu bana bölyle
    son zamanlar da en ufak bir sey olsa ağlıyordum sonra bı anda cittileşti
    ve''seni seviyorum seni buraya geldiğin ilk gunden berı seviyorum''dedi ben ise
    ''peki o zaman bnm cevabımı neden beklemiyorsunuz''dedim ''neden benim cevabımı
    beklemeden sankı evet demişim gibi davranıyorsunuz''dedim
    hala ağlıyordum aslında ağlamayı hiç sevmezdim
    ne olursa olsun asla ağlamazdım ama son zamanlarda deliriyordum galıba
    o ise sadece kafasını salladı ve ''kabul edersin die dusunmustum''dedi
    ve ''gitsen iyi olcak kafanı topla ve iyice dusun sen ne istersen o olsun
    ne zaman istersen cevap verebılırsın ve o ana kadar ağzımdan tek kelime
    duymuycakksın'' dedi ve ben öylece oturup ağladım ve böyle
    saatlerce ağlayabılırdım arda bey ise beni ''şişşşt'' diyerek kaldırdı ve
    ''hastaların seni böyle görmek istemıyor''dedi o zamana kadar etrafımızda
    bu kadar insan olduğunun farkında değildim. ve gözlerımı sildim tm işimin
    basına gidiyordumkı arda bey arkamdan sadece ikimizin duyabileceği bir
    sesle ''Bu gun evine git ve dinlen'' dedi ben kabul ettım ve ''sadece o cocuğu
    görmek istiyorum''dedim kabul ettı ve hastanın dosyaları doldurulmadı
    sen yapabılırsın''dedi ve gercekten çok sevınmıstım hemen kosarak odaya
    gittim cok merak edıyordum neden kac gecedır o cocugu ve aılesını ruyamda göruyordum...