Bir Taksi Yolculuğu

'Güncel Bilgiler' forumunda NURDİN tarafından 17 Ekim 2008 tarihinde açılan konu


  1. Bir taksi yolculugu

    Yirmi yil önce gecimimi taksicilik yaparak kazaniyordum. Bir keresinde, saat sabaha karsi 02.30'da bir yolcu aldim; adrese vardigimda, giris katindaki bir pencerede görülen tek isigin disinda bütün bina kapkaranlikti. Bu sartlar altinda, cogu taksi soförü bir iki sefer korna calar, bir dakika bekler, sonra ceker giderdi.

    Fakat ben, tasima araci olarak yalnizca taksiye bagli pek cok fakir insanla karsilasmistim.Eger etrafta tehlike kokusu yoksa, her zaman kapiya giderdim. Bu yolcu belki de benim yardimima ihtiyac duyacak biridir, diye düsünürdüm kendi kendime.Onun icin kapiya gittim ve caldim, "Bir dakika", diye yanit verdi zayif, yaslica bir ses. Yerde birseyin sürükleyerek cekildigini duyabiliyordum.
    Uzun bir aradan sonra, kapi acildi. Önümde 80'li yaslarinda, ufak tefek bir hanim duruyordu. Sanki 1940'larin filmlerinden cikmiscasina, emprime bir elbise giymisti basina da ön tarafina tül tutturulmus yuvarlak bir sapka takmisti.
    Yaninda kücük, plastikten bir valiz vardi. Daire sanki icinde yillardir hic yasanmamis gibi bir görünüme sahipti. Bütün esyalar carsaflarla örtülüydü. Duvarlarda saat, süs esyasi ya da tezgahin üzerinde kap-kacak yoktu. Kösede, ici fotograf ve cam bardaklarla doldurulmus bir karton kutu duruyordu.

    "Cantami arabaya kadar tasir miydiniz?" dedi. Valizi arabaya götürdüm, sonra kadina yardim etmek üzere döndüm. Koluma girdi ve yavasca arabaya yürüdük. Nezaketimden ötürü tesekkür edip duruyordu. "Bir sey degil", dedim ona. "Ben yalnizca anneme nasil davranilmasini istiyorsam yolcularima o sekilde davranmaya gayret ediyorum."

    "Ah, ne kadar iyi bir cocuksun sen," dedi. Arabaya bindigimizde, bana adresi verdi, sonra, "Sehrin icinden gitmemiz mümkün mü?" diye sordu.
    *"Orasi kestirme degil," diye cevap verdim hemen.
    "Benim icin fark etmez," dedi. "Acelem yok. Gücsüzler yurduna gidiyorum."
    Dikiz aynasindan baktim. Gözleri parliyordu. "Ailemden kimse kalmadi," diye sözünü sürdürdü. "Doktor cok fazla zamanim kalmadigini söylüyor."
    Yavasca uzanip taksimetreyi kapattim.
    "Hangi yoldan gitmemi arzu edersiniz?" diye sordum.

    Ondan sonraki iki saat boyunca sehirde dolastik. Bana bir zamanlar, asansor isletmeni olarak calistigi binayi gösterdi. Yeni evlendiklerinde kocasiyla birlikte oturduklari mahallede gezindik.Arabayi, genc kizliginda dansa gittigi bir zamanlar balo salonu olan mobilya ambarinin önünde durdurmami istedi.
    Arada bir belirli bir binanin veya bir kösenin önünden gecerken yavaslamami rica edip, gözlerini karanligin icine dikerek, hic bir sey söylemeden öylece oturup bakti.
    Günesin ilk isIklari ufukta belirmeye baslamisti ki, birden "Yoruldum. Gidelim artik," dedi.
    Sessizlik icinde bana vermis oldugu adrese gittik. Sütunlu girisi olan alcak bir binaydi, hastalarin iyilesmek icin gittigi saglik evlerine benziyordu.
    *Araba durur durmaz, iki hademe cikarak yanimiza geldi. Merak ve dikkatle kadinin her hareketini izliyorlardi. Onu bekliyor olmaliydilar. Bagaji acarak kücük valizini kapiya götürdüm.Kadin tekerlikli iskemleye oturtulmustu bile.

    "Borcum ne kadar?" diye sordu, cantasina uzanarak.
    "Borcunuz yok," dedim.
    "Geciminizi saglamaniz gerek," diye cevap verdi.
    "Baska yolcular var," dedim. Neredeyse hic düsünmeden egildim ve onu kucakladim. Bana simsIki sarildi.
    "Yasli bir kadina kücük bir mutluluk yasattiniz," dedi. "Tesekkür ederim."

    Elini sıktım, sonra los sabah isIklarinin icine yürüdüm. Arkamda bir kapi kapandi.
    Bir hayatin kapanis sesiydi bu.

    O vardiyamda artik hic müsteri almadim. Amacsizca, düsüncelerimde kaybolmus dolastim. Günün geri kalan kisminda hemen hic konusamadim. Ya o kadincagiz öfkeli bir soföre ya da vardiyasini bitirmek icin acele eden bir soföre rast gelseydi? Ya ben yolculugu reddetseydim veya bir kere korna calip sonra da cekip gitseydim?
    Söyle bir yeniden gözden gecirdigimde, aklima hayatimda bundan daha önemli yaptigim bir sey gelmedi.

    Hayatimizin önemli anlarin etrafinda gelistigini düsünmeye sartlanmisizdir. Fakat önemli anlar bizi genellikle habersiz yakalar
    --- baskalarinin önemsiz sayabilecegi bir bicimde güzelce paketlenmis olarak.

    *INSANLAR NE YAPTIGINIZI VEYA NE SOYLEDIGINIZI TAM OLARAK HATIRLAMAYABILIRLER, FAKAT KENDILERINI NASIL HISSETTIRDIGINIZI DAIMA HATIRLARLAR. *
     



  2. çok hüzünlü bir hikayeydi ama ders alınması gerken bir hikaye bizde yaşlanacağız tşk paylaşımına
     



  3. tesekürler nurdin

    çok güzel hikaye nurdin çok duygulandım emegine yüregine saglık arkadasım:f9::(
     



  4. gerçekten güzel bir hikayeydi teşekkürler