Bir karamsar şiir...

'Karışık Şiirler' forumunda tutaRSız tarafından 30 Ağustos 2009 tarihinde açılan konu


  1. Yıldızlar sönük gökyüzünde bu gece,
    Fırtınalar kopuyor
    Gecenin ürperten sessizliğinde,
    Düşlerimi sürükleyip götürüyor
    Girdapta savrulan yaşamın izleriyle birlikte…

    Ellerimi uzatıyorum,
    Gecenin rengi
    Siyaha boyuyor ellerimi!
    Gözlerim şafağı kovalıyor
    Ufkun belirsizliğinde yorgun…
    Karanlık,
    Daha da karanlıklaşıyor
    Gecenin ürperten sessizliğinde…

    Gece duyarsız,
    Fırtına ve ölüm girdabı acımasız,
    Düşler ve yaşamın izleri,
    Çaresiz!
    Şafağı kovalayan gözlerim yorgun,
    Şafak,
    Zehirli örümceğin ağında tutsak,
    Sabah,
    Belki çok uzaklarda,
    Belki de çok yakın…

    Gecenin en karanlık anı,
    Sabaha en yakın olan zamanıdır…
    Güneş,
    Ha doğdu ha doğacak!
    Kendi girdabında
    Fırtına ile boğuşurken gece…
    Geri dönecek
    Düşlerim,
    Yaşamın izleri…
    Ve yaşanmayan zaman…