Ay Işığı

'Karışık Şiirler' forumunda incitanem tarafından 16 Ekim 2008 tarihinde açılan konu


  1. Ay Işığı

    I

    Ben uzaklardan beklerdim,
    Sayarak günlerimi.
    Bu gece penceremden düşen ay ışığında,
    Birden yanıbaşımda buldum
    Bir ağaç gibi çiçeklenmiş
    Anladım almış yürümüş
    Sarmış bu sevda içimi

    II

    Gece yarısı elbiselerim,
    Ayakkabılarım üstüne
    Düşen ay ışığı,
    İnsan böyle mi olur
    Sevdaya tutuldu mu?

    Bütün eski kitapları okudum,
    Yaşlanmış güzellere sordum,
    Mutluluk bu mu?

    Ama bu sarışın
    Ötekine hiç benzemiyor.
    Ah, daha yeni yeni anladım
    O küçük elleri, gülen gözleriyle
    Beni bu kadar seviyor...

    Kalmadı başka korkum
    Düşünmeden eline bıraktım kendimi
    Bütün dostlarım söylüyor
    Bu sefer mutlaka tutuldum

    III

    O yanından döndüğüm, gece yarıları
    Güler, konuşurdum, kendi kendime
    Tutmasam, kucaklayabilirdim ağaçları.
    Kimbilir, gelen geçen,
    Görünce ne derdi halime

    Sizin de, seviştiğiniz, kardeşler
    Mevsim bahara rastlarsa
    Benim canım açılmak isterdi
    Mutlaka bir başkasına
    Öperdim evde ilk karşıma çıkanı.

    Uzakta, şimdi çok uzakta...
    O nar tanesinden taze
    Kuştüyünden hafif geceler
    Kalbim ümit içinde yüzer
    Dünyam yıkanır ay ışıklarıyla...


    Necati Cumalı