Ateş ve su

'Kısa Bilgiler' forumunda Belinay tarafından 1 Ekim 2008 tarihinde açılan konu


  1. Ateş bir gün suyu görmüş yüce dağların ardında
    sevdalanmış onun deli dalgalarına.
    Hırçın hırçın kayalara vuruşuna,
    yüreğindeki duruluğa
    Demiş ki suya:
    Gel sevdalım ol,
    Hayatıma anlam veren mucizem ol...

    Su dayanamamış ateşin gözlerindeki sıcaklığa
    al demiş;
    Yüreğim sana armağan...
    Sarılmış ateşle su birbirlerine
    sıkıca, kopmamacasına...

    Zamanla su, buhar olmaya,
    ateş, kül olmaya başlamış.
    Ya kendisi yok olacakmış, ya aşkı...
    Baştan alınlarına yazılmış olan kaderi de
    yüreğindeki kederi de
    alıp gitmiş uzak diyarlara su...

    Ateş kızmış, ateş yakmış ormanları...
    Aramış suyu diyarlar boyu,
    günler boyu, geceler boyu
    Bir gün gelmiş, suya varmış yolu
    Bakmış o duru gözlerine suyun,
    biraz kırgın, biraz hırçın.

    Ve o an anlamış;
    aşkın bazen gitmek olduğunu.
    Ama gitmenin yitirmek olmadığını....
    Ateş durmuş, susmuş, sönmüş aşkıyla.

    İşte o zamandan beridir ki:
    Ateş sudan,
    su ateşden kaçar olmuş..

    Ateşin yüreğini sadece su,
    Suyun yüreğini
    Sadece ateş alır olmuş...
     



  2. Ve o an anlamış;
    aşkın bazen gitmek olduğunu.
    Ama gitmenin yitirmek olmadığını....
    Ateş durmuş, susmuş, sönmüş aşkıyla.


    Yüreklerdeki aşkların hiç sönmemesi dileğiyle
    emeğine sağlık sultanım çok hoş bir sayfa hazırlamışsın
     



  3. Ve o an anlamış;
    aşkın bazen gitmek olduğunu.
    Ama gitmenin yitirmek olmadığını....
    Ateş durmuş, susmuş, sönmüş aşkıyla.

    Emeğine sağlık Belinay:f196:
     



  4. bu güzel paylaşım için teşekkürler Belinay emegine saglık :f118: