27 Aralık Atatürk'ün ankara'ya gelişi ile ilgili şiir

'Karışık Şiirler' forumunda Demet tarafından 17 Aralık 2014 tarihinde açılan konu

  1. Demet

    Demet Editör


    27 Aralık Atatürk'ün ankara'ya gelişi ile ilgili şiir
    Mustafa Kemal Paşa Samsun’a çıktığında, Milli Mücadele için kesin olarak tespit edilmiş bir merkezin ismini söylemek oldukça zor olmakla beraber, onun İstanbul’daki faaliyetleri sırasında bu kararın belirtileri mevcuttu. Mustafa Kemal Paşa ve Ali Fuat Paşa’da iç bölgelerde, stratejik ve güvenlik bakımından belirli özelliklere sahip ‘‘Ankara” hakkında bazı kaanatlerin meydana geldiğini tespit etmek mümkündür.

    ANKARA

    Ankara’da doğdu gün;
    Öğün Türk oğlu öğün.
    Tan yeridir Türklüğün,
    Bahtı ak, taşı kara
    Adı büyük Ankara.

    Ordu kuruldu,
    Düşman orda vuruldu.
    Türk’e bir kale oldu.
    Bahtı ak, taşı kara
    Yurdun kalbi Ankara.

    Harp meydanı orası
    Başkomutan ovası
    Bahtı ak, taşı kara
    Can evimiz Ankara.

    H.Ali YÜCEL

    Atatürk'ün Ankara'ya Gelişi

    Dokuzyüz ondokuz aralık ayı
    Dikmen sırtlarına vardı Atatürk
    Tüm seğmenler karşıladı Ata'yı
    Milleti bağrına sardı Atatürk

    Vatan aşkı ile düş olduk nara
    Zafer türkün oldu sarıldı yara
    Bir yüce ses dedi Başkent Ankara
    Millet meclisini kurdu Atatürk

    Koca dünya şaştı eyledi hayret
    Tükenmedi azim ihtikat gayret
    Artık hiç kimseye eylemem minnet
    Bana lisanımı verdi Atatürk

    Sefil ERÖKSÜZ'üm vatan can bağım
    Cumhuriyetliktir tarihim çağım
    Göklere taht kurdu şanlı bayrağım
    İstiklal gülünü derdi Atatürk

    Atatürk’ün Ankara’ya Gelişi

    Davullar çalıyor, insanlar çoşkulu,
    Dumlupınar’ın zeybeği geliyordu işte.
    Ankara heyecanlı millet bekleyişte,
    Kucak açtı herkes sevgili Atatürk’e.
    Duygulu, dopdoluydu gözleri ama!
    “Ya istiklal ya ölüm”dü söylediği millete
    Elleriyle yakarken bağımsızlık ateşini
    Türk milleti için Ankara tepelerinde.
    Birkan Soylu


    Atatürk’ün Ankara’ya Gelişi.(27 Aralık)
    27.Aralık.1919,
    Ankara’da bir güneş,parladı,biliyoruz;
    Dikmen ufukları’ndan,saçtı ışıklarını,
    Bulmuştu karşısında,özden âşıklarını.
    Kentli-köylü Ankara,bastı O’nu bağrına,
    Çünkü tam inanmıştı,kahraman olduğuna.
    Oğuz soylu Seymenler,’Kızılca Gün’ dediler,
    O gün karşılarında,kurtarıcı gördüler.
    Kös davullar çaldılar,oyunlar oynadılar,
    Ata’nın onuruna,gösteriler sundular.
    Bunu gören Atatürk,memnun oldu yürekten,
    Duydu Ankaralı’ya,kat kat güven yürekten.
    Kurdu karargâhını,Keçiören sırtına,
    Çalıştı gece-gündüz,yurt bağımsızlığına.
    Seçilen Temsilciler,geldiler bütün yurttan,
    Kurdu Millet Meclisi,seçildi Başkomutan.
    İntizamlı bir ordu,hazırladı savaşa,
    Vatanı düşmanlardan,kurtardı baştan başa.
    Kurdu Cumhuriyeti,yaptı devrimlerini,
    Değiştirdi milletin,o kötü kaderini.
    Değişmez başkent yaptı,yurduna Ankara’yı,
    Çünkü hiç unutmadı,gördüğü o vefayı.
    Artık her yıl coşuyor,bugün bütün Ankara,
    Şerefini taşıyor,Türkiye’nin Ankara…
    Naim Yalnız