Öğretmen Konulu Şiirler

Konusu 'İle İlgili Şiirler' forumundadır ve HazaN tarafından 22 Nisan 2011 başlatılmıştır.

  1. HazaN

    HazaN Admin Yönetici Admin

    Öğretmenlerle ilgili şiirler
    Öğretmenler hakkında şiirler
    Öğretmen şiirleri


    ÖĞRETMENİM

    Güler yüzlü öğretmenim,
    Bir tanesin, canım benim.
    Masallarla bilmeceler,
    Anlatırsın neler neler...

    Kalemimi tutamazken
    Kitabımı açamazken
    Bir de baktım yazıyorum,
    Sular gibi okuyorum.

    Çalışıp iyi olmayı,
    Koşup el ele vermeyi,
    Bu güzel yurdu sevmeyi
    Sen öğrettin öğretmenim.

    Bizde pek çok emeğin var,
    İçimizde çok yerin var
    Yetiştirdin hepimizi,
    Ver öpelim elinizi

    Süleyman KARAGÖZ


    VE DÜŞÜNÜR ÖĞRETMEN

    Eylülde sararan yapraklarla beraber,
    Öğretmenler vurulur boş tarlaların ıssızlığında.
    Ve düşünür öğretmen, ölümle yaşam arasında:

    Kim, neden sıkmıştır kahpe kurşunları kahpece?
    Yarar kurşunların sesi, karanlığı bir gece.
    Akan her damla kan yaklaştırır ölümü.
    Gurbetin kanlı tozu tutuşturur gönlünü.

    Eğitim Ordusu'nda olunca şanlı nefer,
    Başlamıştır gurbete gitmek için bir sefer.
    Ölümün beklediğini bilemezdi bu yerde.
    Çare diye gelmişti, cehalet denen derde.

    Böyle mi olmalıydı öğretmenin kaderi?
    Alırlardı sılada elbet kara haberi.
    Yaşlı ana sarılır cansız duran bedene.
    Lanetler yağdırılır ona ateş edene.

    İntikam yeminleri edilir hep bir dilden.
    Rahat uyu öğretmen, çıkmazsın gönüllerden.
    Derler de unuturlar; adın kalır bir taşta.
    Sorarsın bir gün elbet: "Niye öldüm bu yaşta?"

    Eylülde sararan yapraklarla beraber,
    Öğretmenler vurulur boş tarlaların ıssızlığında.
    Ve düşünemez öğretmen, ölümün karanlığında.

    Murat Arıcı Erdemli


    ÖĞRETMENİME

    Bilgi demetleri sun, yine bana,
    Yine yalçın dağlar ötesinden gel...
    Işık saç, erdem ver, sisli dünyama,
    Yine altın çağlar ötesinden gel...

    Aydınlığa giden sonsuz yollardan,
    Tomurcuklar açan yeşil dallardan,
    Bahçedeki taze, solmaz güllerden,
    Baharlarla bağlar ötesinden gel...

    Fecri müjdeleyen yıldızdan, aydan,
    Uzat maviliği şeffaf saraydan
    Buketler dererek bize uzaydan,
    Göklerden al tuğlar ötesinden gel.

    Milletime doğan şafaklarla şen,
    Şehitler yatağı topraklarla sen,
    Irkıma şen veren bayraklarla sen
    Tarihler, otağlar ötesinden gel....

    Süleyman ÖZBEK


    ÖĞRETMENİN VEDASI

    Gidiyorum... Bir yanımda emeklerim,
    Bir yanımda
    Uçsuz bucaksız hayallerim.
    Sizlerde yaşayacak onlar şimdi.
    Bir damla gözyaşına kıyamadığım,
    İçimin derdi, saçımın akı çocuklar...
    Yavrularım...Evlâtlarım,
    Kınalı kuzularım,
    Avucu reyhan kokulu küçük dağlarım.
    Kiminiz büyüdü, heybetiyle
    Nam saldı, kâh korku yedi âleme,
    Hatta bana bile!...
    Kiminiz kurudu, kara saban arkasında
    Ufalandı eller, parçalandı yürekleriniz
    Toprakla beraber...Sevgisiz...
    Kiminiz, daha çiçek açmadan meyve verdiniz...
    Bu ihtiyarın derdi nedir bilir misiniz?
    Dört adam,
    Çıkacak mı benim dört kolluyu taşıyan?...
    Ve olacak mı acep öbür tarafta
    Yepyeni bir kara tahtam...
    Benimle zamanı gelince oynadın da hazla
    Alışamadığım dört duvar arasında ne işin vardı!
    Hep benden önce oradaydın ne yazın ne kışın vardı...
    İlk harfler, heceler, sözcükler derken
    Ve o mabede seninle gelip giderken
    Tutuştu ellerimiz birleşti gözlerimiz.
    Karga seslerinin rüzgârlara karıştığı bir son yazdı
    Son göz göze gelişimizde...
    Buruk tebessümlerinle beni ağlatmıştın
    ÖĞRETMENİM,CANIM....

    Fatma AYDEMİR
     

  2. HazaN

    HazaN Admin Yönetici Admin

    Cevap: Öğretmen Konulu Şiirler

    Dünyanın Bütün Çiçekleri

    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum.
    Bütün çiçekleri getirin buraya.
    Öğrencilerimi getirin buraya, getirin buraya,
    Kaya diplerinde açmış çiçeklere benzer
    Bütün köy çocuklarını getirin buraya.
    Son bir ders vereceğim onlara.
    Son şarkımı söyleyeceğim,
    Getirin, getirin... Ve sonra öleceğim.

    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
    Kır ve dağ çiçeklerini istiyorum,
    Kaderleri bana benzeyen,
    Yalnızlıkta açarlar, kimse bilmez onları,
    Geniş ovalarda kaybolur kokuları...
    Yurdumun sevgili ve adsız çiçekleri,
    Hepinizi, hepinizi istiyorum, gelin, görün beni,
    Toprağı nasıl örterseniz öylece örtün beni.

    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
    Afyon ovasında açan haşhaş çiçeklerini,
    Bacımın suladığı fesleğenleri,
    Köy çiçeklerinin hepsini, hepsini,
    Avluların pembe entarili hatmisini,
    Çoban yastığını, peygamber çiçeğini de unutmayın,
    Aman Isparta güllerini de unutmayın,
    Hepsini, hepsini bir anda koklamak istiyorum.
    Getirin, dünyanın bütün çiçeklerini istiyorum.

    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
    Ben köy öğretmeniyim, bir bahçıvanım,
    Ben bir bahçe suluyorum gönlümde,
    Kimse bilmez, kimse anlamaz dilimden
    Ne güller fışkırır çilelerimden,
    Kandır, hayattır, emektir benim güllerim,
    Korkmadım, korkmuyorum ölümden,
    Siz çiçek getirin yalnız, çiçek getirin.

    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
    Baharda Polatlı kırlarında açan,
    Güz geldi mi Kop dağına göçen,
    Yürükler yaylasında, Toroslarda eğleşen,
    Muş ovasından, ağrı eteğinden,
    Gücenmesin, bütün yurt bahçelerinden
    Çiçek getirin, örtün beni,
    Eğin türkülerinin içine gömün beni.

    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum.
    En güzellerini saymadım çiçeklerin,
    Çocukları, öğrencilerimi istiyorum,
    Yalnız ve çileli hayatımın çiçeklerini,
    Köy okullarında açan gizli ve sessiz,
    O bakımsız ama kokusu eşşiz çiçek,
    Kimse bilmeyecek seni, seni kimse bilmeyecek
    Seni, beni yalnızlık örtecek, yalnızlık örtecek
    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum.

    Ben mezarsız yaşamayı diliyorum,
    Ölmemek istiyorum, yaşamak istiyorum,
    Yetiştirdiğim bahçe yarıda kalmasın,
    Tarümar olmasın istiyorum, perişan olmasın,
    Beni bilse bilse çiçekler bilir dostlarım,
    Niçin yaşadığımı ben onlara söyledim,
    Çiçeklerde açar benim gizli arzularım.

    Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum.
    Okulun duvarı çöktü, altında kaldım,
    Ama ben dünya üstündeyim, toprakta,
    Yaz kış bir şey söyleyen sonsuz toprakta,
    LÇile çektim, yalnız kaldım, ama yaşadım,
    Bilir bunu bahçeler, kayalar, köyler bilir.
    Şimdi sustum, örtün beni, yatırın buraya.
    Dünyanın bütün çiçeklerini getirin buraya.

    Ceyhun Atıf KANSU
     

Sayfayı Paylaş